Önceleri Ellington’la birlikte çalmış olan trompetçi Roy Eldridge, başına gelenlerden sonra, bir daha asla beyaz bir orkestra ile çalışmamaya yemin etti. Bir siyah olarak, orkestranın diğer elemanlanyla aynı otelde kalamıyordu çünkü.
Dananın kuyruğu “baş yıldız” olarak çaldığı bir dansa kabul edilmediğinde koptu. Şöyle anlatıyor öyküyü: Bir dans için çalmamız gereken yere gittiğimde beni içeri bile almadılar. ‘Bu dans beyazlar için’ dediler. Oysa ismim dışarda reklam afişlerindeydi. Onlara kim olduğumu söyledim, ikna etmek kolay olmadı. Nihayet içeri girebildim. İlk bölümü, ağlamamak için kendimi zor tutarak güç bela çalabildim. Bölümün sonuna geldiğimizde yanaklarımdan yaşlar yuvarlanıyordu. Sonunu nasıl getirdiğimi bilememiştim. Giyinme odasına attım kendimi ve bir köşede gözyaşlarımı salıverdim. Bunların olacağını bile bile hangi cehenneme geldim buraya, diye söyleniyordum kendime.”
[Caz, Hüznün Müziği, Çeviren ve derleyen: Feride Çiçekoğlu, Kalem Yayıncılık]
Alınteri Gazetesi 21. Yüzyıla Sosyalizmi Yazacağız!