Alınteri Gazetesi 21. Yüzyıla Sosyalizmi Yazacağız!
Tuğçe Tatari
Geçen hafta ‘Kürt medyası’nda bir haber yayımlandı.
O habere geçmeden neden ‘Kürt medyası’ dediğimi, neden bir ayrım belirtme ihtiyacı duyduğumu açıklamak isterim; çünkü ‘Batı medyası’, önemli ölçüde, devletin de arzusuna uygun olarak Kürt meslektaşlarla arasına öyle bir görünmez duvar ördü, onları kriminalize etti, yaptıkları işi gazetecilik -karar hakkı bizdeymiş gibi- saymadı ki, orada haber olan konuları neredeyse duymuyor, görmüyoruz. Adeta farklı gezegenlerdeyiz!
İşte bu duruma en iyi örneklerden birine de geçen hafta denk geldik.
Yeni Özgür Politika’dan Miheme Porgebol’un yaptığı haber normalde bir ülkenin topyekûn donması ve başka şey düşünememesine neden olacak cinstendi.
Fakat bunun olabilmesi için önce yaşanan bu korkunç mağduriyet ve suçla örülü olaylar zincirinin gündem olması gerekirdi.
Önce haberi paylaşayım, sonra işin bu kısmına da yeniden geleceğiz!
Olaylar Özel Batman Şifa Merkezi’nde yaşanıyor.
Bakıma muhtaç, fiziksel veya zihinsel engellilerin maaşı ve devletten bu iş için alınan ödeneklerle dönen bu bakım evinde yaşananlar bir korku filmine bile fazla gelir. Medeni ve gelişmiş bir ülkede kolay kolay olmaz ama hadi oldu diyelim, cezaları da bir o kadar ağır olur.
Bizde ise çocuklara, muhtaçlara yönelik merkezlerden çok sık alarm gelir.
Fakat inanın bu örnek benzerlerinin çok daha ötesinde!
Başlayalım. Habere konu olan merkezde çalışan D.Ç. isimli bir şahıs, Ekim 2025’te bölgenin sorumlusu jandarmayı arayıp “Burada eziyet ve dayak var” dedikten sonra “bir engellinin elleri ve ayakları bağlanmış şekilde çarşafa sarılıp uzun süreler bekletildiğini, sonunda kangren olduğunu, hastanede hayatını kaybettiğini” anlatmış.
Jandarma işlem yapmadığı için bu ihbar sadece bir ihbar olarak kaldı…
Beş ay sonra bu defa, iki yıl sorunsuz çalıştıktan sonra haksız yere işten çıkarıldığını düşünen G.M. ve E.Ç. gidiyor jandarmaya. Nihayetinde bu defa anlatılanlar bir soruşturma dosyasına dönüyor.
Anlatılanlara göre; “hastalara, bakıma muhtaç insanlara lağım suyu içiriliyor, dışkı yediriliyor, hastalar sistematik cinsel istismara” maruz kalıyor…
Kameraların görmediği alanlar ve denetim dışında kalan tüm zamanlarda bu ‘şifa merkezi’nde işkence uygulanıyor.
Zihinsel engelli hastaların da yine bu personel tarafından cinsel ‘ilişkiye ikna’ edildiği aktarılıyor. Bazı olaylar kamera olan alanlarda cereyan ettiği için kayıtlar hemen siliniyor.
Aynı zamanda hastalara neredeyse her gün makarna yediriliyor, fakat çizelgeye et olarak geçiriliyor.
Bu ihbarların ciddiye alınmasının ardından soruşturma başlatılıyor ve yapılan çalışma ile ortaya bir örgüt şeması çıkıyor. Kurum müdürünün etrafında şekillenen bu yapı 72 kişiden oluşuyor. 11 sağlık personeli, 32 engelli bakım personeli, 2 eczacı, 29 hasta bakıcının da yer aldığı bu yapıda en az 140 kişi hakkında inceleme başlatılıyor.
Dosyada, güçlü ilişkiler kurarak denetim öncesi haber alma mekanizması yaratma, usulsüz reçetelendirme gibi işlerde görev alanlar, hatta Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğü’nden üst düzey görevliler de var.
Soruşturma dosyasını eline alıp bir seferde okuyabilen, o görsellere bakıp devam edebilene şapka çıkarmak gerekir; zira yardıma muhtaç insanlara yapılanları tarif etmeye yetecek bir cümle bulamıyorum.
Bakıma muhtaç insanların üzerine kaynar su dökmek mi dersiniz, birbirlerinin dışkısını yedirmek mi, vücutlarında rastlanan işkence morluklar mı, yoksa cinsel uzuvlarda kesikler, vücutlarına defalarca sigara söndürülmüş olması mı, uygulamadıkları bir işkence türü kalmış mı diye düşündürüyor insanı!
Bunlar yetmezmişcesine düşkünlere uygulanan şiddet ve sapkınlık içerikli görüntülerin personel tarafından birbirine gönderilmiş olması…
Bana, çalışanlarca kurulan WhatsApp grubunda paylaşılan o videolardaki içeriğin ‘hafif’ bulunması, daha detaylı ve sert videoların beklendiğini görmek daha da ağır geldi açıkçası.
Dosyada tanıkların da beyanları yer alıyor.
Buna göre kafası dayaktan kırılmış muhtaçlar, değiştirilen tutanaklar, ayrım yapmaksızın tüm hastalara işkence uygulandığının detaylı beyanları, pahalı ilaçların ödenekten alındığı fakat hastaların tedavisinde kullanılmadığı, sahte bakım personeli sertifikaları düzenlettikleri, mevzuata göre bir bakıcı maksimum 6 hastaya bakarken burada 20’den fazla hastaya baktığı, çalışanların ‘hasta bakım’ işini bilmiyor oluşu gibi konulardan da bahsediliyor. Dosyaya henüz yansımamış ama yetkililerle ailelerin temas kurduğu şüpheli iki ölüm daha olduğundan bahsediliyor.
Tanıkların ifadesine göre ‘muhtaç insanlara yönelik her tür suçu’ işleyen ve adına ‘bakım hizmetleri personeli’ denen bu müsvedde insanların neredeyse tamamı akraba, o sebeple de içeride yaşanan korkunç uygulamaların dışarıya yansıması epey zaman almış.
Şimdi gelelim finale…
Yaşlı babanızı, annenizi veya engelli çocuğunuzu bu merkeze yatırmak zorunda kaldığınızı düşünün! Ve bu yaşananların gündemin G harfi bile olamadığı, yerin yerinden oynamadığı bir ülkede yaşadığınızı düşünün!
Biri olmadığınız sürece hiç kimse sayıldığınız bu ülkede, parasını ödediğiniz insanlar ve onların bürokratik ilişkileri ile sınanırsınız.
Ölene kadar sürecek bu sınanmanın bir yerinde bu tarz bir merkeze düşebilir ve bu yazdıklarımız sevdiklerimizin, kendimizin de başına gelebilir.
Şimdi şu soruya cevap verin lütfen; bu olay Batman’da olmasa bu kadar az mı ses getirirdi? Birçoğunuz eminim ki konudan bu yazıyla haberdar oldunuz. Peki ama bu size normal geliyor mu?
Bana gelmiyor!
Bu kadar büyük bir skandalın Türkiye’de tüm yayınlar tarafından bangır bangır verilmesi gerekirdi.
Hadi gözden kaçtı diyelim, iyiniyetle bakalım. O halde şimdi sesimizi çıkartır ve sözümüzü kurarız değil mi? Kendi sözünü kuramayan, kendini savunamayan insanları tecavüz, dayak ve türlü akıl almaz işkenceden geçiren bu şebekeyi ve daha da önemlisi onlara yaşam şansı veren bürokrasi ayağını duymazdan gelmeye devam mı edeceğiz yoksa?
Konular İstanbul’da yaşanınca daha mı farklı davranıyoruz?
Oysa artık çok çok iyi biliyoruz ki ona olan muhakkak sana da oluyor!
Bu vesileyle de tekrar etmiş olalım, Kürt medyası ile Türk medyası bir önceki barış sürecinden bugüne en çok kan kaybettiğimiz alanlardan biri. Herkes birbirine mesafeli, hatta belki kırgın.
Bir şekilde en azından demokrasiyi ve insan haklarını kendine şiar edinen medyacıların birbiri ile daha fazla dirsek temasına ihtiyacı var!
Beraber çalışırsak hem daha fazla ses getirir, konunun duyulmasına neden olabiliriz hem de birbirimize sahip çıkarak çok daha güçlü bir söylem ortaya koyabiliriz…
En azından bu tarz olaylarda suça yardımcı olan bürokratlar ve güçlü, nüfuzlu kimselere kadar ulaşabilmek, ‘kökünü ifşa edebilmek’ için bile beraber mücadele etmek şart!
