Etiket Arşivleri: Burak sarı

Tarihin tekerleği ileriye gitmeyi zorlarken geçmişin yanlış algısına göre değerlendirilip, kimsenin günahının bahanesi olmayı istemiyoruz.

Kişi körse onun hayatına giren kişi ya az gören olmalıymış ya da başka engeli olmalıymış. Kör ile kör yapamazmış. Gören zaten köre bakmazmış. Baksa da yürümezmiş o iş.

Irkçılık, sağlamcılık, fobi ayrımcı akımlar benzer meşruiyet zemini üzerinden benzer barbarlıklara imza atarlar. Yani toplumda eşit görülme talebimiz kompleksten ortaya atılmış bir şey değil. Yaşama ve onurlu yaşama sorunu.

Dünyada sağın yükselişi yer küremizin her köşesini “ötekiler” için iyice yaşanmaz hale getiriyor. Son dönemin seçim vaatleri göçmen ve LGBTQ+ düşmanlığı üzerinden yürütülüyor. Her kriz dönemi olduğu gibi ekmek yerine nefretle doyuruyorlar dünya halklarının karnını.

Biz niye hep ölümü konuşmak zorunda kalalım? Niye şu kısacık hayatı kaygılar içinde geçirelim. Hayır 2025 bize bunları vermesin. Biz 2025’i kazanalım. Bilinçli ve örgütlü bir toplum olup bu döngüden çıkalım. Yaşamak bu değil. Hak ettiğimiz bu değil.

Gelelim lüks olayına. Erişilebilir olmayan kaldırımlarda yürümek mi lüks? Hala sesli anonsların, rampaların olmadığı otobüsler, yayalardan başka her şeye ait olan sokaklar mı?..

Burak Sarı Birileri “kral çıplak” dedi. Yıllardır konuşulan dizi ve sinema sektöründeki tekelleşme gündeme oturdu. Gerçi uzun zamandır böyle şeylere şaşıranlara “Hepiniz ordaydınız!” diye avazım çıktığınca bağırmak istiyorum ya, neyse. Çünkü herkes, her şeyin farkında ve mış gibi yapma dünyasında en iyi bilinen şeylere bile farkında değilmiş gibi yapmak toplumun …

Bir grup insan görünümlü canlı, bir çocuğun kulağını penseyle kesmeye çalışıyor. Küfürler tanıdık, iğrenç kahkahalar tanıdık… Hatta bu vahşete maruz kalan çocuğun çığlıkları bile tanıdık

Bu topraklarda gazetecilik yapabilen kaç engelli var? O çok “duyarlı” gazetelerin kapısından kaç engelli girebiliyor çalışabilmek için? Kapıdan girmede problem yok. Hadi kapıdan girdik diyelim. Muhtemelen zihinlerdeki kapılara takılacağız ve görüşme bir mesleki başvuru şeklinde bile yürümeyecek.

Dışarıdan geldiğimizde çıkardığımız kıyafetlerin üzerindeki tozları silkip atıyoruz ama ya kirleri? Yanlarından öylece geçip ses tonlarındaki kırılmayı bile umursamadığımız çocukların sıcak evlerinde oturmak yerine sokakta mendil satmasına duyarsız kalışımızın kirini mesela…