Etiket Arşivleri: İstanbul Sözleşmesi

Meclis’e sunulması beklenen 11’inci yargı paketinin taslağında LGBTİ+ bireylerin yaşam haklarına kısıtlama getirecek düzenlemeler yer alıyor

2007-2011 arasındaki döneme gelindiğinde AKP, “aile” odaklı kadın propagandasını belirgin bir tarzda öne çıkarmaya başladı. Kadını “aile” ile birlikte tanımlamaya başladı, “aile”yle anılmayan kadını hedefe çakma hazırlıklarına girişti

Boşanma davalarını hızlandırma bahanesiyle nafaka, tazminat ve mal paylaşımını davadan ayırmak, zorunlu arabuluculukla şiddetin üstünü örtmek… İstanbul Sözleşmesi’nden çekilen iktidar, kadınları bir kez daha korumasız bırakacak bir yola sürükleniyor

16 Haziran Dünya Ev İşçileri Günü’ydü. İMECE Ev İşçileri Sendikası, Süreyya Operası önünde ILO C189’un imzalanması talebiyle basın açıklaması yaptı. Eylemde kurucu üyelerden Yıldız Seven ile görüştük: “Evlerde kendimizi işçi olarak görmezsek, patrona da kendimizi işçi olarak kabul ettiremeyiz” diyor

Konya’da 19 yaşındaki üniversite öğrencisi S.A., ayrılmak istediği sevgilisi Hüseyin S. tarafından saatlerce işkenceye maruz kalarak öldüresiye dövüldü, kimliğine-eşyalarına el konuldu, cinsel istismara maruz bırakıldı. Kanlı elbiseleri, vücudundaki darp izleri ve telefona gönderilen “pişmanlık” mesajına rağmen saldırgan erkek adli kontrol şartıyla serbest bırakıldı. Hüseyin S., Konyalı zenginlerden birinin oğlu!

Biz kadınlar sayılardan, verilerden, isimlerden ibaret değiliz ve aramızdan bir kadın daha eksilmesin diye mücadelemiz…

İktidarın itinayla uyguladığı cezasızlık politikaları, Semih Çelik’in elinde bıçağa, Ebru Öcal’ı katleden Cihan Karaman’ın elinde silaha dönüşüyor. Ya da koca bir köyün sessizliğinde Narin’i hayattan koparan el oluyor

Geleneklerin basıncını, mahalle baskısını aşıp karakola ulaşabilenlerin “beyindir yapar” tembihleriyle ev adlı işkencehanelere geri gönderilen, ömür boyu tecavüz ve aşağılanmayı reddederek buna bir son verme cesaretini gösteren, ölüm dahil her şeyi göze alarak boyun eğmeyen ve geleceğini kendi elleriyle kuracağı özgürlükte arayan kadınların ısrarı sürdükçe yasalar için uğraşılır, yasalar yapılır, yasalar değişir ama o yönelim değişmeden kaldıkça o yollar mücadeleyle yürünür. Ama SADECE yasalara bel bağlanmaz, bunu en çok kadınlar bilir

Eşitsizliğin ortadan kaldırılması talebi, kadınların eşitlik mücadelesinin can alıcı noktasıdır. Yasa haline gelmiş/getirilmek zorunda kalınmış bütün itiraz ve isyan noktaları kadınların asla dinmeyen çığlıkları sayesindedir. Özel mülkiyet dünyasının sömürü mekanizmalarının üretip pekiştirdiği bu eşitsizlikler giderilmeden kadınların kurtuluşu da toplumsal devrimler de başarılamaz

İstanbul Sözleşmesi’nin iptalinin resmileşmesinin 2. yılını kadın cinayetlerindeki tırmanma, kadına yönelik siyasallaşmış düşmanlıktaki pervasızlaşmayla karşılıyoruz. Sözleşme pratikte zaten uygulanmıyordu, ama kaldırılması kadın düşmanlığındaki tüm psikolojik bariyerleri adeta yıktı.