HABAŞ’ta katledilen Kaan’ın kardeşi anlatıyor: 18 yaşındayım, bir anda kendimi adalet mücadelesinde buldum
Müslüm Koyun
İzmir Aliağa’daki HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda 9 Kasım günü işlenen iş cinayetinde 19 işçi katledildi. Enkaz altındaki işçiler dahi çıkarılmadan yan birimlerde üretime devam edilen, patron Mehmet Rüştü Başaran’ın ise yalısında “ev hapsiyle” korunduğu katliamın ardından, sermaye devleti yetkilileri “ihmal yok” diyerek patronu aklamaya çalışırken; yakınlarını iş cinayetinde kaybeden aileler de adalet mücadelesini sürdürmekte kararlı.
On dokuz işçiden biri olan Katip Çelebi Üniversitesi Makine Mühendisliği mezunu Kadir Kaan Özçelik’in kardeşi Şevval Özçelik fabrikadaki kanlı sömürü düzenini, iş cinayeti sonrası yetkililerin yaşattığı acımasız örtbas girişimlerini, sarı sendika Türk Metal’in işçilere saldıran ihanet politikasını ve katillerden hesap sorma çağrılarını ETHA’ya anlattı.
“ABİM İLK VEFAT EDENLERDENMİŞ, LİSTEYİ SAKLAYIP BİZİMLE DALGA GEÇTİLER”
Dershaneye gittiği için haberi ilk öğrenenlerden olamadığını, evine dönerken teyzelerinin aramasıyla gerçeği öğrendiğini belirten Şevval Özçelik, o anları şu sözlerle aktardı:
Biz ailece saat 19.00’a, 20.00’ye kadar canımız yana yana, umutla abimi aradık. Ama biz onlara vefat listesini sorduğumuzda ‘Bulun şu listeleri’ diyerek bizimle dalga geçtiler. Teyzem, abimin fabrikasında bir patlama olduğunu ve ona ulaşamadıklarını söyledi. Ben tabii ki ilk iş olarak abimi aradım ama ulaşamadım. Sonrasında annemleri aradığımda onlar hastanelerde olduklarını söylediler. Ben de neden olduğunu sorduğumda hiçbir bilgi vermediklerini ve bir kişinin anneme “Ben gördüm mühendisi ambulansa bindirdiler” dediğini söyledi. O yüzden hastaneleri aradık. Akşam saat 5-6 gibi olması lazım, annemler benden önce fabrikaya gitti tekrar. Sonrasında ben bir aile dostumuz aracılığıyla fabrikaya gittim. Bu sefer süreç orada başladı. O kısım bizim için çok sancılıydı çünkü artık hepimizin fikri oluşmuştu bir şeyler olduğuna dair; bağırış çağırış, kıyamet falan… En sonunda babamın bir arkadaşı içeri girmeyi başarıyor ve vefat listesinde benim abimi görüyor. Zaten liste çoktan hazırmış ama bize vermeye tenezzül etmemiş oradaki insanlar. Biz abimin vefat ettiğini böyle öğreniyoruz. Zaten ben sonrasında süreci hatırlamıyorum; ne oldu, ne dedim, ne bitti…
“18 YAŞINDAYIM VE BİR ANDA ADALET MÜCADELESİNDE BULDUM KENDİMİ”
Yaşananların kendisine ağır geldiğini ama adalet peşinde koşmaktan da vazgeçmeyeceğini kararlılıkla dile getiren Özçelik, “İçim yanıyor öncelikle. Ben istiyorum ki kimse abisini kaybetmesin, kimse kardeşini kaybetmesin, kimse çocuğunu kaybetmesin. Açıkçası ben bu süreçte bir adalet arayışındayım ama nelerle ilgilenmem gerektiğini ben bile bilmiyorum çünkü daha 18 yaşındayım ve bir anda adalet mücadelesinde buldum kendimi. Atılmak zorunda kaldım bu tür işlere” diye konuştu.
“6-7 AY BOYUNCA İŞ YERİNE BİR İŞ GÜVENLİĞİ UZAMANI UĞRAMAMIŞ”
Abisinin HABAŞ’ta işe başlamadan önce iki stajını da aynı fabrikada yaptığını, kabul alan ilk şirket olduğu için burada başladığını belirten Özçelik, abisinin fabrikadaki denetimsizliği sık sık anlattığını şu sözlerle aktardı:
Bundan 2-3 gün önce mesajlarımızı okuduğumda abimin işe girdiğine çok sevinmiş olduğunu gördüm. Tabii o zaman ne kendisi ne ben mezarına kabul edildiğini bilmiyorduk. Kabul edildi, işe başladı ama abimin işin zor olduğuna ve sorunlar olduğuna dair şüpheleri vardı. Ancak işin içine girdikçe olayın daha berbat, daha karanlık olduğunu fark etti ve bize de bahsediyordu. Zaten iş güvenliğinin aşırı sıkıntılı olduğundan bahsediyordu. Örneğin makine bakım bölümüne yaklaşık 6-7 aydır bir iş güvenliği uzmanının uğramadığını, orada o süre boyunca çalışan iş arkadaşlarının da bunu doğruladığını söylüyordu. Yani görevliler aslında o bölgeye hiç girmemişler bile. Kendisi belli resmi belgelerde oynandığını söylüyor ama bunu kanıtlayamadıklarını belirtiyordu.
“BU İHLALLER İLK DEĞİL”
Abisinin daha önce de şirketin güvenlik ihlalleri yüzünden yaralandığını, anlatan Özçelik, sermayenin üzerini örtmeye çalıştığı o süreci şu çarpıcı sözlerle dile getirdi:
Bu yaşadığımız, canımızı yakan ikinci patlamaydı. İlk patlama daha küçüktü ama sadece bir kişi vefat ettiği için ne medyaya yansıdı ne de fazla bir ses getirdi. Yine şirketin ihlallerinden kaynaklanan bir durumdu. Sonrasında, 31 Ağustos olması lazım, abim ellerini yakıyor. Bir merdivenden çıkarken dengesini kaybediyor ve sıcak demiri sıkıca tuttuğu için elleri yanıyor. O gün ve sonraki gün işe gidemiyor. Menemen Devlet Hastanesi’ne giderken ‘Ne diyeceğiz, iş kazası mı diyeceğiz?’ diye düşündüğümüzde, çevredeki kişiler bize ‘Şikayet etme, CV’ne leke bulaşır’ dediler. Ama abim ‘Ben bu yolda ilerlemek istiyorum, makine mühendisliği alanında ilerlemek istiyorum, güzel yerlere gelmek istiyorum, uğraşmak istemiyorum’ dedi. Hem benim dershane masraflarımı üstleniyordu hem de makine mühendisliği alanında ilerlemek istiyordu abim. Bu yüzden biz bunu iş kazası olarak bildirip şikayetçi olmadık. Menemen Devlet Hastanesi’nde tedavisi olduktan sonra bir arkadaşının yanında ona yardım ederken yaralandığını söyledi ve böylelikle olay iş kazası olarak kayda geçmedi.
“ABİM, FABRİKADA ÇOK KİRLİ İŞİN OLDUĞUNU ANLATIYORDU”
Abisinin gün geçtikçe fabrikada olup bitenleri daha yakından gördüğünü ve çevresine bu durumu sık sık anlattığını belirten Şevval Özçelik, “Abim daha bir hafta öncesinde kuzenime fabrikadaki işlerin çok kötü olduğunu, çok fazla kirli iş döndüğünü, savcıları satın almak olsun, avukatlara para vermek olsun, bir sürü kirli işten bahsetmişti. Maalesef bunları daha fazla konuşamadan, son maaşını bile alamadan vefat etti” dedi.
“ACILI AİLELERE, HAKLARINI ARAYAN İNSANLARA SALDIRMASINLAR”
Katliamın tek sorumlusunun patronlar olmadığını, belirten Özçelik, hak arayan ailelere ve işçilere yapılan saldırılara şu sözlerle tepki gösterdi:
Öncelikle bu tek benim abim değildi, vefat eden ne tek 19 kişiydi, ne ilk vefat eden oldu ne de son olacak. Bu süreçte tek suçlunun patronlar olduğunu düşünmüyorum; suçlu sayabileceğimiz çok insan var. Öncelikle işçilerimiz bizim gidemediğimiz yerlere gidip fabrika önü gibi yerlerde eylemler yaptığında, gerekli sorumlulara seslendiğinde polis, jandarma maalesef onları geri püskürtmek için çalışıyor. Bu da beni çok üzüyor. Ben sanıyordum ki polisimiz, jandarmamız bizim arkamızda; maalesef buna şahit olamıyorum. İsterim ki haklarıyla aç kalsınlar ama böyle acılı ailelere, haklarını arayan insanlara saldırmasınlar.
“TÜRK METAL, İŞÇİLERE SALDIRMAKLA YETİNİYOR”
Sarı sendika Türk Metal’in işçilerin haklarını savunmak bir yana, fabrika önünde eylem yapan işçilere saldırdığını belirten Özçelik, ihanet çetesini şu sözlerle teşhir etti:
Abimin veya kalan birçok insanın hakkını savunması gereken sendikaların bu görevi yerine getirmediğine şahit oluyorum. Az çok neden olduğunu da tahmin edebiliyorum ama biz onların işlerini yapıyoruz. Vefat eden insanların haklarını, hayatını kaybetmemiş ama hakkı yenilmiş insanların hakkını biz savunuyoruz. Sendika yöneticileri orada eylem yapan insanlara tokat atmakla, yumruk atmakla yetiniyor. Türk Metal Sendikası’nın görevini yapmadığını açıkça görüyorum. Daha dün fabrika önünde yapılan eylemde bizim işçilerimize saldırdıklarını gözlemledim. Kelimelerim tükeniyor maalesef. Ben onların işlerini yapmasını beklerken yapmıyorlar, abimin hakkını yerde bırakıyorlar. Onlardan da hesap sormak istiyorum; neden böyle yaptıklarına dair… Ki bu ilk de değil, daha önce de birçok işçinin hakkını savunmamışlar, sadece yetkililerle fotoğraf vermekle yetinmişler. Ama dediğim gibi ben bu insanlardan da hesap soracağım.
“TEK KİŞİNİN SESİ CILIZ ÇIKAR, BİRLİK OLURSAK, BİR DUVAR OLURSAK BİZİ YIKAMAZLAR”
Adalete güvenmek istediğini belirten Şevval Özçelik, konuşmalarını şu sözlerle tamamladı:
Adalete güvenemediğim yerde ben halkımıza, sendikalarımıza, vakıflarımıza seslenmek istiyorum. Biz tüm aileler olarak kanımızın son damlasına kadar savaşacağız bu yolda. Ancak karşımızdaki insanların ne boyutta güçlü olduğunu biliyoruz. Biz tek başımıza bu yolda o kadar ses getiremeyebiliriz ama sizler olursanız, sizler gereğini yaparsanız, halkımız bizim yanımızda olursa biz bu davada hep beraber kazanabiliriz. Biz bu davada kazandığımızda sadece tek bir kişi olarak kazanmayacağız. Biz bu davada kazanırsak sizin çocuklarınızı da korumuş olacağız. Sizin ne çocuğunuz vefat edecek, ne abiniz vefat edecek, abinizin saçları yanmayacak. Ben bunu istiyorum. Gerekli yardımı yapabilecek, kendini bizim tarafımızda hisseden herkesi bize yardım etmeye çağırıyorum. Sadece bize değil, diğer tüm ailelere, 19 ve 19’dan önceki tüm ailelere… Söz konusu olan sadece HABAŞ değil, tüm iş kazaları. Benim dileğim bu. Herkes bir olsun istiyorum ki sesimiz daha güçlü çıksın. Tek kişinin sesi maalesef çok cılız çıkıyor ama eğer biz bir birlik olursak, bir duvar olursak bizi yıkamazlar.
Haberin videosunu izlemek için tıklayınız.
Alınteri Gazetesi 21. Yüzyıla Sosyalizmi Yazacağız!