Alınteri Gazetesi 21. Yüzyıla Sosyalizmi Yazacağız!
İspanya’da 14 yıl sonra ilk kez ülke çapında genel grev yapıldı. 11 Kasım 2026’da Barselona sokaklarında 400 bin, Madrid’de yüz binlerce kişi “Yaşamak istiyoruz, sadece hayatta kalmak değil” diye haykırdı. Grev masasındaki konu ücret değil barınmaydı. Son 10 yılda ikiye katlanan kiralar, maaşlarının yüzde 98’ini kiraya veren gençler ve tahliye edildikten kısa süre sonra hayatını kaybeden 87 yaşındaki Maricarmen’in trajedisi.
Bu seferberliğin arkasında, yaklaşık on yıldır mahallelerde örgütlenen, tahliye tehdidi altındaki ailelere eşlik eden ve bin 340’tan fazla bölgesel komite kuran İspanya Kiracılar Sendikası var. Sendika, grevin “tüm siyasi partilerin hükümetlerine karşı” olduğunu vurguluyor; barınmayı bir meta değil hak olarak savunuyor.
Alınteri olarak Madrid Kiracılar Sendikası’na (Sindicato de Inquilinas e Inquilinos de Madrid) ilettiğimiz sorulara sendika adına verilen yanıtlarda 11N’in örgütsel bilançosu, “tüm hükümetlere karşı” politik konum, anahtar sembolünün anlamı, polis şiddeti tartışması ve mücadelenin uluslararası boyutu ele alınıyor. Yanıtlar, grevin sadece bir öfke patlaması değil 10 yıllık örgütlenmenin ve kolektif iradenin ürünü olduğunu gösteriyor.
Bu röportaj, barınma hakkı mücadelesinin neden artık siyasetin merkezinde olduğunu ve bizler için de dersler içeren konut/barınma hakkı mücadelesinin dünyanın dört bir yanındaki emekçiler için ne anlama geldiğini ortaya koyuyor.
Grevin ölçeği ve öz-örgütlenme
Alınteri: Sendika 11N’i tarihi bir grev olarak nitelendirdi. Bu ölçeği nasıl değerlendiriyorsunuz? Kiracı hareketinin biriktirdiği örgütsel kapasitenin patlaması mı yoksa krizin geri dönülemez bir noktaya ulaştığının göstergesi mi?
Bence ikisi de; 11N’in tarihsel önemi tam da burada yatıyor. Buraya bir günde gelmedik. Neredeyse on yıldır mahallelerde örgütlenme inşa ediyoruz; tahliye tehdidi altındaki ailelere eşlik ediyor, mücadele eden apartman bloklarını örgütlüyor ve binlerce insana bireysel sorunlarının kolektif bir kökü olduğunu öğretiyoruz. 11N’de olan şu: Tüm bu örgütsel kapasite, konut hareketinin kendi sınırlarını aşarak işçi sınıfının ezici çoğunluğunu kesen bir gerçeklikle bağlantı kurdu. Çünkü bugün ister kadrolu sözleşmeniz olsun ister üniversite mezunu olun ister yirmi yıldır çalışıyor olun… kendinize bir çatı garanti etmek giderek zorlaşıyor.
Katılım rakamları olup bitenin boyutunu yansıtıyor. Madrid’de Kiracılar Sendikası katılımı 750 bin kişi olarak açıkladı; Hükümet Delegasyonu’nun tahmini 120 bin. Barselona’da örgütleyiciler de katılımı 400 bin olarak açıkladı; Belediye Polisi’nin (Guardia Urbana) tahmini 55 bin. Rakamlar arasındaki farklar bir yana, olağanüstü bir mobilizasyondan söz ediyoruz.
Ama asıl önemli olan sadece kaç kişinin sokağa çıktığı değil. Milyonlarca insana barınmanın özel bir sorun olmadığını, daha ucuz bir daire arayarak ya da 40 yaşına kadar oda paylaşarak çözülmeyeceğini anlatmayı başardık. Bu, kolektif bir yanıt gerektiren siyasi ve ekonomik bir sorundur. Konut krizi öyle bir noktaya geldi ki insanlar artık kendilerini kendi şehirlerinden kovan bir sistemin bedelini ödemeye razı değil.
Alınteri: Bin 340’tan fazla bölgesel komite grevin örgütsel temelini oluşturdu. Bu komiteler nasıl işliyor? İnsanları sokağa çıkaran Maricarmen’in ölümü müydü yoksa biriken öfke mi? Sendika bu trajediyi kitlesel bir seferberliğe nasıl dönüştürdü?
İlk anlaşılması gereken şu: Komiteler bir gösteri örgütlemek için kurulup sonra ortadan kaybolan yapılar değil. İnsanların bir araya gelmesini, ortak sorunlarını tespit etmesini ve bu sorunlara nasıl müdahale edeceğine karar vermesini sağlayan halk örgütlenmesi alanlarıdır. Bir mahallede bu, kiracılar meclisi örgütlemek, bir tahliyeye eşlik etmek, fahiş kira zamlarına karşı harekete geçmek ya da farklı sektörlerden emekçileri birbirine bağlamak anlamına gelebilir. Bir işyerinde ise barınma talebini sendikal alana taşımak ve emeğimizle kazandığımız ücretin tamamının rantçıların eline geçemeyeceğini anlamak demektir. Bizim durumumuzda bu alanları inşa etmek için haftalarca çalıştık; sendikaları, mahalle derneklerini, toplumsal kolektifleri ve daha önce hiçbir greve katılmamış insanları birbirine bağladık. Madrid’de bu inşa süreci, grev gününden önceki dört hafta boyunca 40’tan fazla mahalle komitesi aracılığıyla örüldü.
Maricarmen’e gelince, onun trajedisinin tek başına olup bitenleri açıkladığını söylemek hata olur. Öfke yıllardır birikiyordu. Maricarmen binlerce insanın yaşadığı bir gerçekliği temsil ediyor: Bütün ömrü çalışarak, bir mahalleyi ayağa kaldırarak, bir topluluk inşa ederek geçirip sonunda kendi evinde kalma hakkının bile garanti olmadığını keşfetmek. Onun davası, normalde sözleşmelerin, yargı prosedürlerinin ve emlak piyasası rakamlarının arkasında saklı kalan bir şiddeti somut bir yüzle ve hikâyeyle görünür kıldı.
Biz onun trajedisini bir iletişim kampanyasına dönüştürmedik. Çok daha önemli bir şey yaptık: acıyı ve öfkeyi kolektif örgütlenmeye dönüştürdük. Maricarmen’i savunmaya gelen insanlar bir araya gelmeye, örgütlenmeye ve ona olanın herkese olabileceğini anlamaya başladı. Maricarmen konut çatışmasını yaratmadı. Hikâyesinin yaptığı şey, artık başımızı çeviremeyeceğimizi göstermek oldu.
Politik konum: Tüm hükümetlere karşı
Alınteri: Sözcülerinizden Alicia del Río grevin sadece sağa karşı değil kendini “ilerici” tanımlayan hükümete de, tüm partilerin hükümetlerine karşı olduğunu söyledi. Sendika “ilerici” hükümeti neden aynı şekilde eleştiriyor? “Tüm hükümetler suç ortağıdır” ifadesinin somut dayanakları neler?
Biz hükümetler arasında kendilerini nasıl adlandırdıklarına göre değil uyguladıkları politikalara ve korudukları çıkarlara göre ayrım yapıyoruz. Konut konusunda on yıllardır farklı eğilimlerdeki hükümetlerin, evlerimizi finansal varlıklara dönüştüren, büyük mülk sahiplerinin konut biriktirmesine izin veren ve kiraların maaşlarımızın giderek daha büyük bir kısmını yemesine göz yuman bir modeli sürdürdüğünü görüyoruz.
Madrid’de Ayuso Hükümeti’nin ve Almeida Belediyesi’nin sorumlulukları çok açık: Kamu konutlarının özelleştirilmesi, büyük mülk sahiplerinin korunması ve mahallelerimizde kalma hakkını garanti eden politikaların yokluğu. Ama bu, merkezi hükümeti işaret etmemizi engellemiyor. Kendini ilerici olarak tanımlayan bir hükümet, yatırım fonlarının, büyük mülk sahiplerinin ve emlak şirketlerinin temel bir ihtiyaç üzerinden ticaret yapmaya devam etmesine izin verirken kısmi önlemler almakla yetinemez.
Ve burada temel bir soru var: İşçi çoğunlukları için yönetmek ile onlardan rant çekerek geçinenlerin çıkarlarını korumak aynı anda mümkün değildir. Grevimiz belirli bir kısıtlamaya ya da belirli bir partiye karşı değildi. Barınmanın, çalışanlardan mülk biriktirenlere servet aktarımının başlıca mekanizmalarından birine dönüşmesine izin veren bir ekonomik ve siyasi modele karşıydı. Bu, talebimizin kimin yönettiğine göre değişmediği anlamına gelir. Tüm hükümetlerden rantçılığı korumayı bırakıp yaşamak için konuta ihtiyaç duyanları korumaya başlamalarını talep edeceğiz.
Alınteri: Sözcü, kiralık mülk sahipliği sistemine karşı mücadelenin solun konut politikalarına oy vermekten daha etkili olduğunu savunuyor. Konut meselesi parlamenter yoldan değiştirilebilir mi? Halkın gücü ile temsili siyaset arasındaki ilişkiyi nasıl görüyorsunuz?
Toplumsal dönüşümün her dört yılda bir oy vermeye indirgenebileceğine inanmıyoruz. Tarihteki hiçbir yapısal değişimin yalnızca birinin parlamentoda onaylamasını bekleyerek elde edildiğine de inanmıyoruz. Kurumsal siyaset bir mücadele alanıdır ama halk örgütlenmesinin yerini alamaz. Yasalar yoktan var olmaz; güç ilişkilerinin, toplumsal çatışmaların ve örgütlü yurttaşlığın belirli dönüşümleri dayatma kapasitesinin sonucudur. İşçi haklarını, tatilleri, 8 saatlik iş gününü ya da kamu sağlığını düşünelim. Bu hakların hiçbiri kurumların hediyesi değildi. On yıllarca süren örgütlenme ve mobilizasyonun kazanımlarıydı.
Konutta da tam olarak aynısı geçerli. Yasama alanında ilerlemeler elde edebiliriz ama onları savunacak ve uygulanmasını talep edecek örgütlü bir hareket yoksa bu ilerlemeler her zaman tehdit altında olur. Bu yüzden halkın gücünü savunuyoruz: çatışmalara doğrudan müdahale edebilen, kiracıları suistimallere karşı savunabilen ve konutun nasıl kullanılacağına kimin karar verdiğini tartışmaya açabilen örgütlere ihtiyacımız var. Kurumların önemsiz olduğunu söylemiyoruz. Kurumların toplumun örgütlü gücüne yanıt vermesi gerektiğini söylüyoruz tersini değil. Amacımız adaletsiz bir konut piyasasını daha iyi yönetmek değil. O piyasanın kurallarını değiştirmek ve konutun ticaret olmaktan çıktığı bir model inşa etmek.
İnsan manzarası ve söylemin etkisi
Alınteri: Barselona’da 400 bin kişi hep bir ağızdan “Yaşamak istiyoruz, sadece hayatta kalmak değil” diye haykırdı. Bu slogan İspanyol toplumunda nasıl bir yankı uyandırdı? Neden bu kadar güçlü bir duygusal harekete geçiricilik yaratıyor?
Çünkü milyonlarca insanın hissettiği ama uzun süre bireysel bir başarısızlık olarak yaşadığı bir şeyi ifade ediyor. Bir nesle, okumanın, çalışmanın ve çabalamanın bir hayat projesi inşa etmeye yeteceği söylendi. Bugün o insanların çoğunun işi var, eğitimi var ve her gün çalışıyor; ama evden ayrılamıyor, çocuk sahibi olamıyor, ailelerinin yanında yaşayamıyor ya da boş zamanlarının tadını çıkaramıyor.
Bu yalnızca gençliği etkilemiyor. Kirayı mı yoksa ilacı mı ödeyeceğini seçmek zorunda kalan emeklileri, gelirinin yarısından fazlasını konuta ayıran aileleri ve maaşını kaybetmeyi göze alamadığı için güvencesiz çalışma koşullarını kabul etmek zorunda kalan emekçileri etkiliyor. Slogan bu yüzden bu kadar çok insana dokunuyor. Çünkü lüks ya da ayrıcalık talep etmiyoruz. İnsanca bir hayat sürmek için en temel maddi koşulları talep ediyoruz. Bize çok uzun süre sorunun yeterince çabalamamak olduğu, daha çok biriktirmemiz, daha uzun yıllar ev paylaşmamız ya da şehrimizde yaşamanın bir ayrıcalık olduğunu kabul etmemiz gerektiği söylendi. 11N’de bu söyleme kolektif olarak yanıt verdik.
Hayatta kalmak için çalışmaya ve kira ödemeye devam etmek için hayatta kalmak istemiyoruz. Emeğimizin yaşamamıza izin vermesini istiyoruz.
Alınteri: Grev sırasında göstericiler anahtar salladı ve anahtar kiracı hareketinin sembolü haline geldi. Bu sembol nasıl ortaya çıktı? Kiracıların kendilerini “barınma hakkı savunucuları” olarak görmelerine nasıl yardımcı oluyor?
Anahtarlar çok basit ama siyasi gücü çok büyük bir sembol, çünkü herkesin anladığı bir şeyi temsil ediyor: Yuvamızı. Bir anahtar eve girme, güvenli bir yer bulma, bir hayat kurma ve bir topluluğun parçası olma olanağını temsil eder. Ama aynı zamanda kiraya zam yapıldığında, tahliyeyle tehdit edildiğinizde ya da bütün hayatınızı geçirdiğiniz mahalleden kovulduğunuzda tehlikede olanı da temsil eder. Kiracı hareketi bu gündelik nesneyi kolektif bir direniş sembolüne dönüştürdü. Binlerce insan aynı anda anahtarlarını kaldırdığında, ev sahipleriyle sorun yaşayan yalıtılmış bireyler olmaktan çıkıp aynı mücadelenin parçası olduklarını fark ediyorlar. Ve bu, çatışma karşısındaki konumumuzu değiştirmek için çok önemli. Bize mülk sahibinin tüm güce sahip olduğunu, kiracının ise sadece koşullarını kabul edebileceği ya da gidebileceği düşüncesi aşılandı.
Biz tam tersini savunuyoruz: Evlerde yaşayan, mahalleleri ayakta tutan ve kirayı ödemek için çalışan bizler örgütlenme ve haklarımızı savunma kapasitesine sahibiz. Anahtarlar artık sadece bir evin sembolü değil. Hayatlarımızdan kovulmamıza izin vermeyeceğimizin sembolü.
Şiddet suçlamaları ve meşruiyet tartışması
Alınteri: Grev günü Madrid’de biber gazı kullanıldığı ve göstericilere polis saldırısı olduğu yönünde haberler vardı. Bu olaylar grevin niteliğini gölgeledi mi? Sendika güç kullanımını barınma mücadelesinin kaçınılmaz bedeli olarak mı görüyor?
Önce şunu netleştirmek istiyoruz: Günü gölgeleyen binlerce insanın mobilizasyonu değil bütün gün boyunca kınadığımız polis müdahaleleriydi. Grev gözcülerine yönelik müdahaleler, biber gazı kullanımı nedeniyle yaralanan insanlar ve bir grev gününün normal seyrini engelleyen polis müdahaleleri gördük. Bu küçük bir mesele değil: Grev ve gösteri hakkı temel haklardır.
Ayrıca 11N’de olanları tek başına değerlendiremeyiz. Tahliyeler ve konut eylemleri sırasındaki polis müdahalelerini, Maricarmen’in tahliyesi de dahil, yıllardır kınıyoruz. Baskıcı yanıtta bir süreklilik var ve bu bizi son derece endişelendiriyor. İki şeyi ayırmak istiyoruz: Kitlesel bir mobilizasyon sırasında olayların çıkması bir şeydir, bu olayları bütün bir toplumsal hareketi kriminalize etmek ya da orantısız polis müdahalelerini meşrulaştırmak için kullanmak çok başka bir şeydir.
Kolektif örgütlenmeyi, mobilizasyonu ve sivil itaatsizliği meşru mücadele araçları olarak savunuyoruz. Haklarını kullananları sindirmek için polis şiddetinin kullanılmasını kabul etmiyoruz. Polis müdahalelerinin araştırılmasını, sorumluların tespit edilmesini ve gerekli sorumluluğun üstlenilmesini talep edeceğiz. Nitekim İçişleri Bakanlığı 11N müdahaleleri hakkında bir soruşturma başlatıldığını duyurdu.
Birinci dereceden toplumsal ve siyasi bir çatışma olan şeyi -milyonlarca insanın insanca bir konuta erişememesini- kamu düzeni sorunu olarak sunulmasını kabul etmeyeceğiz.
Alınteri: Bazı ana akım medya grevin somut taleplerden yoksun olduğunu ve sadece duygusal bir patlama olduğunu iddia etti. Sendika bu eleştiriye nasıl yanıt veriyor?
Bu eleştiri bazı kesimlerin genel grevin ne anlama geldiğini hâlâ anlamadığını gösteriyor. 11N’in çok somut talepleri vardı: Kiraların kontrolü kadrolu sözleşmeler, mevsimlik kiralama ve oda kiralama dolandırıcılığına son verilmesi, büyük mülk sahiplerinin elindeki boş konutların kullanılır hale getirilmesi, kamu konut stokunun genişletilmesi ve alternatif barınma sağlanmadan tahliyelerin durdurulması.
Ama önce bir soru var: Bu taleplerin somut olmadığına kim karar verdi? Bir ailenin evinden atılmaması talebi herhangi bir iş talebinden daha mı az somut? Olan şu: Mevcut konut modelinden çıkar sağlayanların ekonomik çıkarlarını sorguladık. Grevin yaptığı tam da budur; normali kesintiye uğratarak o normalin adaletsiz olduğunu ve değiştirilebileceğini göstermek.
Parlamento yerine sokağı seçmedik. Sokağı seçtik çünkü toplumsal baskı olmadan taleplerin parlamentoda ilerlemediğini biliyoruz. Ayrıca kısmi önlemlerin ötesine geçmek istiyoruz. Konutu spekülasyon mantığının dışına çıkaran ve herkesin bir eve sahip olmasını garanti eden bir model değişikliğine ihtiyacımız var.
11N programsız bir duygusal patlama değildi. Neyi değiştirmek istediğini ve hiçbir şeyin değişmemesinden kimin çıkar sağladığını çok iyi bilen milyonlarca insanın güç gösterisiydi.
Sonraki adımlar ve uluslararası anlam
Alınteri: Sendika grevden sonra yeni bir mücadele döngüsünün başladığını söyledi. Bu ne anlama geliyor? Yeni eylemler planlanıyor mu? Mobilizasyon kalıcı bir örgütsel ağa dönüşecek mi?
Eve dönüp hükümetlerin tepki vermesini beklemeyeceğimiz anlamına geliyor. 11N tarihi bir fotoğraf olarak kalamaz, birkaç yıl sonra hatırlayacağımız bir tarihe dönüşemez. Amacımız bu haftalar boyunca inşa ettiğimiz tüm gücün kalıcı örgütlenmeye dönüşmesi. Bölgesel komiteler çalışmaya devam etsin, konut mücadelesine katılan emekçiler örgütlü kalsın ve her mahallede, her işyerinde somut çatışmalar kolektif bir yanıt bulsun.
Sınıf sendikacılığı ile konut sendikacılığı arasındaki ittifakı da güçlendirmek istiyoruz. Çünkü çalışma koşulları ile yaşam koşullarının ayrılamaz olduğunu gösterdik. Maaş zammı elde etmenin bir anlamı yok, eğer o zammın tamamını kira yoluyla mülk sahibi alıyorsa… Madrid’de mücadele eden blokları örgütlemeye, kiracıları suistimallere karşı savunmaya, tahliyeleri durdurmaya ve mahallelere müdahale edebilecek halk yapıları inşa etmeye devam etmeliyiz.
Ve hepsinden önemlisi hükümetler üzerindeki baskıyı sürdürmeliyiz. 11N değişim talep eden muazzam bir toplumsal gücün var olduğunu gösterdi. Şimdi bu gücün maddi kazanımlara dönüşmesi gerekiyor.
Hâlâ kolektif olarak inşa ettiğimiz bir eylem takvimini önceden açıklamak istemiyoruz. Ama şunu söyleyebiliriz: Grev yeni bir mobilizasyon dönemi açıyor ve onu başlatan örgütler olarak sürekliliğini sağlamak için çalışacağız.
Grev bitti ama örgütlenme devam ediyor. Normale dönmek istemiyoruz, çünkü değiştirmek istediğimiz tam da o normal.
Alınteri: Kiracılar Sendikası’nın deneyimi diğer ülkelerdeki hareketler için ne gibi bir referans değeri taşıyor? Barınma hakkı küresel ölçekte ortak bir mücadele söylemine dönüşebilir mi?
İspanya’daki kiracı hareketinin deneyiminin önemli bir değer taşıdığını düşünüyoruz çünkü konutun sendikal örgütlenmenin ve sınıf mücadelesinin merkezi bir alanına dönüşebileceğini gösteriyor. Sendikacılık uzun süre temelde çalışma koşulları etrafında örgütlendi; konutla ilgili sorunlar ise mahalle dernekçiliği, sosyal yardım ya da yurttaş platformları üzerinden ele alındı. Biz bu ayrımı kırmaya çalıştık. Çünkü daha iyi maaşlar için savaşmanın bir anlamı yok, eğer o maaşları kira yoluyla mülk sahipleri alıyorsa… İşyerine yakın yaşamayı göze alamıyorsanız işçi hakları kazanmanın bir anlamı yok.
Ve bu gerçeklik sadece İspanya’ya özgü değil. Berlin, Paris, Lizbon, Londra, New York ya da Buenos Aires’teki emekçiler de aynısını yaşıyor. Yasalar ve her emlak piyasasının özellikleri değişiyor ama ortak bir sorun var: Mülkiyetin yoğunlaşması ve konutun finansal varlık olarak kullanılması. Bu yüzden kiracı sendikaları, sendikal örgütler ve halk hareketleri arasında uluslararası ittifaklar inşa etmemiz gerekiyor. Stratejileri, örgütlenme deneyimlerini ve mücadele araçlarını paylaşmak için.
Sloganımız çok basit: Dünyanın kiracıları, birleşin!
Çünkü uluslararası faaliyet gösteren bir emlak sermayesine karşı, şehirlerimizde yaşayan ve çalışan bizlerin uluslararası bir yanıtına ihtiyacımız var. Şehirlerimizin yatırım fonları için finansal ürünler olmasını istemiyoruz. İnsanların hayatlarını sürdürebileceği yerler olmasını istiyoruz.
Alınteri: Maricarmen’in ölümü bu hareketin kıvılcımı oldu. Barselona’da 400 bin kişi onun adını haykırdı. Bir yandan yas tutarken diğer yandan örgütlenmeyi sürdürmek duygusal olarak nasıl bir deneyim? Onun ölümü İspanya’yı gerçekten değiştirebilir mi?
Maricarmen’den söz etmeden bu aylarda yaşadıklarımızı anlatmak zor. Çoğumuz için son derece acı verici bir deneyim oldu. Bütün bir hayatı evinde geçiren 87 yaşındaki bir kadına, hiç yaşanmaması gereken bir durumla yüzleşene kadar eşlik ettik. Ama bütün bu süreçte öğrendiğimiz bir şey var: Acı sizi felç edebilir ya da işleri değiştirebilecek kolektif bir güce dönüşebilir.
Maricarmen’i savunurken sadece bir komşuyu savunmuyorduk. Herkesin bir yuvaya sahip olma, onurlu biçimde yaşlanma ve birinin sizi evinizden kovabileceği kalıcı korkusuyla yaşamama hakkını savunuyorduk. Binlerce insan sokaklarda onun adını haykırdığında söyledikleri şu: Onun hikayesinin tekrarlanmasını kabul etmiyorlar. Birinin sadece başka biri evinden daha fazla para kazanmak istediği için böyle bir şey yaşamasını kabul etmiyorlar.
Ölümü İspanya’yı değiştirebilir mi? Ölümünü romantikleştirmek ya da bunun gerçekleşmesi için gerekli olduğunu söylemek istemiyoruz. Gerekli değildi. Olması gereken, Maricarmen’in evinde onurlu biçimde yaşamaya devam edebilmesiydi.
Ama inanıyoruz ki, onun hikâyesinin bir dönüm noktası olmasını sağlayabiliriz. Başka hiç kimsenin aynı şeyi yaşamak zorunda kalmaması için. Adının, kabul edilemez olanı kabul etmeyi bırakıp işleri değiştirmek için örgütlenmeye başlayan bir nesille anılması için… 11N’de bizi özellikle duygulandıran bir şey oldu: Muhtemelen daha önce hiçbir eyleme katılmamış binlerce insanın “Maricarmen biziz” diye haykırması.
Çünkü inşa ettiğimiz tam da bu: Birine olanın hepimizi etkilediğini ve örgütlendiğimizde değiştirme gücüne sahip olduğumuzu anlama kapasitesi. Barınmanın bir hak olduğunu anlamamız için Maricarmen’in ölmemesi gerekirdi. Ama onun hikayesinin cezasız kalmaması, unutulmaması ve her şeyden önce bir daha tekrarlanmaması için savaşacağız!
İspanya’da Barınma Hakkı için Genel Grev: Sadece Hayatta Kalmak Değil Yaşamak İstiyoruz!
https://t.co/2Fl8gV6fjz https://t.co/m2di9NPrsu— Alınteri Gazetesi (@GazeteAlinteri5) November 11, 2026
