Etiket Arşivleri: TDH

Azmi Akan, yoldaşlarını kaçırmak için Adana Hacıbayram Karakolu’na 18 Nisan 1979’da düzenlenen baskında vuruldu

12 Mart dönemine rengini verip damgasını vuran boyut devrimci direniştir. TDH’nin tarihinde ’71 Devrimci Kopuşu olarak bilinen tarihsel dönüşümün başını çeken deneyimli önder kadroların kaybına rağmen o yenilginin kısa süre içinde kitleselleşen yeni bir devrimci atılımın esin kaynağı olması da onun bu asli yönünün somut kanıtıdır

Saldırının üzerinden 25 yıl geçtiği halde “cezaevlerine yönelik” bir operasyon algısı yaygın. Öyle ki, devrimci örgütler arasında bile çoğunluk o saldırıyı hala cezaevlerine yönelik bir operasyon ve ona karşı direniş sınırları içerisinde anmayı sürdürebiliyor

12 Mart yenilgisinin en önemli farkı, ardından gelen kuşaklara esin kaynağı olan devrimci bir ruh ve yönelim bırakmış olmasıdır. Diğerlerinde bu yoktur. Onlar arkalarında miras olarak yılgınlık, inkarcılık, devrimci örgüt düşmanlığı ve örgütlü devrimcilikten kaçışı bırakmalarıyla birbirleriyle ortaklaşıp 12 Mart yenilgisinden ayrılırlar

Bütün benliğiyle ideallerine, davasına ve yoldaşlarına bağlılık; burjuvaziden, onun devletinden ve kapitalizmden ölesiye nefret!.. Bunların harmanından beslenen adanmışlık ve cüret!..

Bir savaş alanındaydık hepimiz. Yoldaş ölümlerine bile insanca bir hüzünle “ağlayamadığımız” bir cephede...

Günümüz Türkiyesi’nde hâlâ feodal kalıntıların belirleyici ölçüde varlığından ve komprador bir kapitalizmden söz edebilmek olsa olsa vahim bir akıl tutulmasıyla ya da dogmatik saplantılardan kurtulamamakla açıklanabilir herhalde

Demokratik devrim fetişistlerinin kapitalizmin sadece ekonomide değil toplumsal ilişkiler alanında da bariz egemenliğine karşın sosyalist devrimi hâlâ ‘geleceğin sorunu’ olarak görmelerinin temel gerekçelerinden biri de proletaryanın bilinçlenme sürecinde demokrasi için mücadeleye biçtikleri roldür.

Demokratik devrim fetişizmi, '70'lerde bile nadir rastlanan cehalet örnekleri sergileyerek karşımıza çıkıyor bugün. Bu konuda dogmatizmde ısrarın yeni örnekleriyle karşılaşıyor olmak ise gerçekten şaşırtıcı ve üzücü

Bugün Türkiye’deki devrimci bir siyasete, “şu belediye sizin, ne yaparsanız?” diye sorulacak olsa, halkı yönetime katmak, denetlenir olmak, insana ve çevreye saygılı olmak… türünden belirli -tabii ki yanlış olmayan- kalıpların şu ya da bu biçimde tekrarı dışında kapsamlı ve bütünlüklü bir yerel yönetim programının yokluğu kendisini hemen gösterir. İşin tuhafı, merkezi iktidar sorunundan koparılmış bir belediyeciliği neredeyse her şey haline getirenler bile bu çerçevenin fazla dışında değillerdir.