TDİ: Bıraktıkları bayrak ne olursa olsun asla yere düşürülmeyecek!

‘96 Süresiz Açlık Grevi ve Ölüm Orucu Direnişi’nde 12 devrimcinin ölümsüzleşmesinin üzerinden 23 yıl geçtiğini hatırlatan TDİ, “F tiplerine geçişin bir aşaması olarak başta Eskişehir Hapishanesi olmak üzere “tabutluk” tipi hücre hapishaneleri devreye sokarak devrimci tutsakları teslim almak isteyen faşist zorbalığa karşı sürdürülen destansı direnişte 12 yiğit devrimcinin, 12 kızıl karanfilin dövüşerek ölümsüzleştiğini” vurguladı.

Ölüm orucu direnişinde ölümsüzleşen Hüseyin Demircioğlu’nun mezarı başında 12’lerin anıldığını belirten açıklamada, saygı duruşunun ardından ’96 SAG ve ÖO’nda yer alan devrimciler, zindan direnişinin o günkü tarihsel önemine ilişkin açıklamalarda bulundu.

İlk olarak, direnişi Hüseyin Demircioğlu ile birlikte Ankara Merkez Kapalı Hapishanesi’nde göğüsleyen dönemin direnişçilerden D.B, sürece ilişkin şu değerlendirmelerde bulundu;

‘96 zindan direnişi bu toprakların devrimci birikiminin ve köklerinin ne kadar güçlü ve derinlerde olduğunu gösteren örneklerden biri olarak kayıtlara geçti. Ancak bu ve benzeri örnekleri hatırlamak ve hatırlatmak vefa borcu ve bağlılığın ötesinde bir anlam taşıyor. Bir devrimcilik çizgisi ve tarzının güncelde üretimi için bu deneyimin yeni kuşaklara aktarımı ve sahiplenilmesi gerekiyor. Canfeda direnişleriyle 12’ler bize ne anlatmak istediler? Sosyalizmin bittiğini, kapitalizmin tarihin son durağı olduğunu söyleyen karşı devrimin bilinç bulandırıcı ideologlarına insan var oldukça, ezen ve ezilenler var oldukça, sınıflar var oldukça yeni bir dünya idealinin de yaşayacağını canfeda eylemleriyle gösterdiler. Uğruna yaşanacak ve ölünecek değerlerin olduğunu ve o değerlerin kapitalizmin al-ver ilişkisi üzerine kurulmuş paraya dayalı değerler düzeninden çok daha üstün olduğunu gösterdiler.

12’ler büyük anlatıların henüz bitmediğini, serüvenin sürdüğünü dünya aleme ilan ettiler. Bayraklaştırdıkları adanmış devrimcilikleriyle gösterdiler bunu. O bayrak şimdi bizlerin ellerinde. Bayrağı dalgalandırmak, o büyük günü canfeda hazırlamak yani izlerini sürmek boynumuzun borcudur. Hüseyin Demircioğlu yoldaşa ve 12’lere sözümüz kazanmak olacaktır.

’96 büyük cezaevleri direnişine Süresiz Açlık Grevi (SAG) direnişçisi olarak yer alan diğer bir direnişçi ise, ’96’daki cezaevi saldırısının burjuvazi açısından stratejik bir saldırı olduğunu, toplumun en ileri güçlerini temsil eden devrimci hareketin ideolojik-siyasi-örgütsel-kültürel ve ruhsal olarak çözülmesinin hedeflendiğini belirtti.

Bu hedefin temel amacının da toplumdaki çözülmeyi hızlandırmak olduğunu ifade eden M.K, militan devrimciliği, kolektif düşünüşü çözmek için yapılan saldırının bu niteliklerle donanmış devrimci hareket tarafından püskürtüldüğünü dile getirdi.

Devrimci hareketin o dönemki bu kazanımının güçlü bir moral etki yarattığını, fakat bu direnişlerden süzülen birikimin kendisini üreten bir devrimciliğin harcı yapmakta sınırlılıklar yaşandığını ifade etti. Bu stratejik hedefin sonraki yıllarda da sürdüğünü cezaevleri özgülünde toplumun teslim alınma çabasından vazgeçilmediğini dile getiren M.K, devrimci hareketin bu stratejiye karşı bütünlüklü bir strateji geliştiremediği oranda gerileyip, çözüldüğünü; fakat gelenekselleşmiş adanmışlık damarının halen yaşadığını ve tarihinden aldığı bu güçle gerileyip, çözülse bile yeniden ayağa kalkmaya, kendi varlığını yeniden üretmeye devam ettiğini vurguladı.
Direnişlerde ölümsüzleşen komünist ve devrimcilerin bıraktıkları bayrağın ne olursa olsun asla yere düşürülmeyeceğinin de altını çizen M.K, ‘12’lerin anılarına bağlı kalmak, onların amaç ve ideallerine bağlı kalmaktır!’ diyerek sözlerini bitirdi.

Anma, katılım sağlayan diğer tutsak yakınlarının söz ve görüşlerinin ardından sonlandırıldı.