Çevre-Kent

Sokakta yaşayan insanları pek görmeyiz aslında. Kalabalığın içinde yürürken yanlarından geçip gideriz. Kimi zaman göz göze gelmemek için başımızı çeviririz, kimi zaman da onları şehrin sıradan bir parçası gibi görmeye başlarız

Teklifin en skandal maddelerinden biri, korunan alanlarda tekellere tanınacak intifa hakkı süresinin 49 yıl olarak belirlenmesi, "başarılı bulunan" işletmelerde ise bu sürenin 99 yıla kadar uzatılabilmesidir. 99 yıl, bir insan ömrünün çok ötesinde, yaklaşık dört kuşağın ortak yaşam alanının tek bir sermaye tekeline peşkeş çekilmesi demektir

Aradan geçen zamana rağmen deprem hâlâ bitmedi. Çünkü deprem bir an, ama yoksulluk süreklidir. Çünkü felaket doğaldı ama sonuçları sınıfsaldı

Depremden etkilenen 11 ildeki 242 konteyner kentte 360 bin 455 kişi yaşamını sürdürmeye çalışırken, 6 Şubat’tan sonra yaşanan onca yıkıma ve acıya rağmen, depremden en az hasarla çıkan yine şirketler oldu

Hatay Depremzede Derneği, 6 Şubat’ın 3.yılı dolayısıyla kente ilişkin rapor sundu. Antakya’da yapılan açıklamada, “Hatay için hayat normale dönmedi. Artık söz değil, çözüm istiyoruz” denildi

Çürümüş olanla yeni bir hayatın tohumunu açık ve net gösterdi bu süreç. Bir tarafta halka geleceksizlikten başka hiçbir şey vermeyen sistem, bir tarafta halkın kendi elleriyle nasıl güzel bir gelecek inşa etme potansiyelinin olduğu ayan beyan ortaya çıktı

İstanbul’da yıkıcı deprem riskinin sürekli yeniden üretilmesi rastlantı değildir. Neoliberal kentsel düzen, riskin birikmesini engelleyen değil bizzat üreten bir mekanizmaya sahiptir. Bu mekanizma sermayenin vahşi birikim mantığından beslenir. Böylece felaket doğanın değil kapitalizmin düzenli çıktılarından biri haline gelir

Deprem esnasında yaşanan korku, panik ve belirsizlik bir yönetim stratejisine çevrilir. Olağanüstü hal kararları genişletilir. Demokratik kontrol mekanizmaları askıya alınır. Kamusal kaynaklar özel sermayeye aktarılır. Halkın ihtiyaç duyduğu destek geciktirilir ya da denetimsiz bırakılır. Böylece yalnızca fiziksel enkaz değil siyasi bir enkaz da yaratılır. Bu enkaz içinde sermaye yeni bir birikim rejimi kurar

2025 yılında yapay zeka sistemlerinin karbon ayak izi 80 milyon tona kadar çıkabilirken bu sistemlerin çalıştırılması için gereken toplam su miktarının 765 milyar litreye ulaştığı söyleniyor

Yeni bir dünyanın başlangıcı belki de bu iki kavramın yeniden buluşmasında saklıdır: Doğa ve çocuk. Her ikisi de üretimin değil yaşamın merkezine konduğunda, insanlık yeniden kendi varlık koşuluyla barışabilir. Bu barış ne romantik bir geri dönüş ne de teknik bir reformdur. Bu diyalektik bir kopuştur