Etiket Arşivleri: devrimci proletarya

İnsanlığın geleceğinin hangi yönde, nasıl şekilleneceğine dair tayin edici çatışmaların henüz yaşanmadığı bir geçiş dönemi içinde oluşumuz, sosyalist devrimci güçler olarak üzerimizdeki ölü toprağını atmak için önümüzde daha vakit olduğu anlamına gelmiyor

Toplumsal olayları ve olguları birbirinden ve tarihten de ayırıp herbirini kendinde şeylermiş gibi düşünme alışkanlığı, egemen siyasetin ve kapitalist sistemin dayattığı sınırların içinde dönüp durmaya, sürekli demokrasi ve adalet talep etmekten ötesini göremeyen bir siyasal dar görüşlülüğe mahkûm ediyor

Özellikle yapay zeka alanındaki gelişmeler, üretici güçlerin büyük ölçüde genişlemesine, üretimin yapısına ve ilişkilere derinlemesine etki ediyor; bu etki, “Yapay zeka, işçi sınıfının yerini alabilir mi?” şeklindeki tartışmalara da yol açıyor. Ancak yapay zeka, günümüzde ulaştığı seviye ile sanayi devrimiyle başlayan makineleşme, sonrasında otomasyon ve dijitalleşme iç içe ve onun bir devamıdır

SMF’li dostlarımız bizi “reformizmden başka kuş ve tehlike tanımamakla” kınıyorlar. Bu konuda da yanılıyorlar. Ağır sonuçlarını bizzat yaşadığımız iç kriz ve bölünmelerin deneyiminden de hareketle yıllardan beri biz asıl olarak tasfiyecilik tehlikesinin büyüklüğüne dikkat çekmeye çalışıyoruz

İki ayda bir yayınlanan teorik-siyasi dergi Devrimci Proletarya’nın 5. sayısı (Mayıs-Haziran) çıktı.

Kemalistler ve onların ideolojik yörüngesinden hiç çıkamayan bir kısım sol, cumhuriyet dönemini Osmanlı’dan tam bir kopma olarak niteler. Oysa Türk sermayesinin oluşumu, İttihat ve Terakki ve Cumhuriyet döneminde izlenen süreç bunu boşa düşürür. Bu çelişkiyi resmi ideologların soykırımı inkâr tutumunda da görebiliriz. Hiçbir şekilde savunmadıklarını söyledikleri Osmanlı’nın sancağı altında işlenen suçu inkâr etmeleri bile söylediklerini çürütmeleri anlamına gelir

Nazi tipi yargı sistemini karakterize eden özelliklerden ilki ve belirleyici olanı, başta yasama, yürütme, yargı, ordu ve polis olmak üzere devletin tüm kurumlarının yetki ve karar organlarının iktidardaki belli güç odaklarının elinde toplandığı siyasal merkezileşmedir. Yargı bu kapsamda kendi içinde de merkezileştirilmektedir.

Türkiye solunun sınıfla arasındaki açıklık ‘90’ların ortalarından itibaren büyümekle kalmadı, 2000 sonrası ürkütücü bir kopukluk halini aldı. Bu kesitte sınıfa yönelimin kendisi adeta kayboldu. Bunun arka planında işçi sınıfının kapitalist sistemdeki konumunun ve devrimde öncü rolünün inkârı yatıyordu. Bu sadece işçi sınıfından değil sosyalizmden de bir kopuştu.

Marksist yönteme dair en fazla karıştırılan konuların başında karşıtlık ve çelişki gelir. Teknik ifadesi ile karşıtlık hareketin konumu, çelişki ise konumun hareketidir. Her karşıtlık bir çelişki ürünüdür ama her karşıtlık kendiliğinden çelişki üretmez

Bir gün göçmen karşıtı kampanya örgütleyenler ertesi gün kadın haklarına saldırıyor, bir sonraki gün sokak canlılarına, bir başka gün başka bir kesime. Bu düşmanlığın altında, yaratılan üstün ulus efsanesine uygun olmayan her şeyin yadsınması, düşmanlaştırılması, köleleştirilmesi ve yok edilmesi yatıyor