Etiket Arşivleri: isci sinifi

Bugün Pazar / Bugün ONLARI ilk defa güneşe çıkardılar…

Sendika.org’un “Sosyalist hareket, özeleştiri ve yeniden inşa” başlığını taşıyan dosya çalışması, sol’un hal-i pür melalini derli-toplu sergilemesi yönüyle çok önemli bir işlevi yerine getirdi. Üzerinde durulmaya değer anlamlı tespit ve öneriler kadar “sosyalist hareketin krizden çıkışı bu akıl hocalarına ve bu yaklaşımlara kaldıysa…” duygusunu uyandıran örneklerle de karşılaştık

19. yüzyıldaki vahşi sömürü koşullarının 21. yüzyıldaki izdüşümü olan şantiyeler ve işçi kampları-koğuşları, birçok şeyi düşündürtmenin yanı sıra esas olarak işçi ve emekçilerin gelinen noktada benzer bir eşikte olduklarını gösteriyor.

En yüksek burjuva değerinin tutumluluk, en yüksek işçi sınıfı değerinin de dayanışma olması boşa değil.

Tam 161 gün sürüp kazanımla sonuçlanan Pulver Kimya direnişinin öznesi olan işçilerin yaşadığı değişim ve dönüşüm bu açılardan çarpıcıdır. İşçilerle konuştuğunuzda ilk söyledikleri dayatılan sefalet ücretine karşı sendikalaşmaya yöneldikleri olur.

15-16 Haziran’ın büyüklüğü ve önemi, sadece katılımın kitleselliği ve sınıfın sergilediği militanlığın çarpıcılığından ileri gelmez.

Proletarya en başta kendisine olan güvenini kazanmak, geleceğinin kendi bilek gücüne bağlı olduğunu görmek zorundadır. Bu yakıcı ihtiyaç ise ancak sermayeye ödünsüz ve cesur bir yumruğun patlatılmasıyla giderilebilir. İşçi sınıfının bir 15-16 Haziran daha yaşaması gerekiyorsa, o gün bugündür.

Bütün haşmetiyle önümüze yığılan gerçeklere cesaretle bakıp onlardan gerekli dersleri çıkaracak mıyız (yaptıklarımız, yapmadıklarımız, yapmamız gerektiği halde erteleyip zamana yaydığımız, daha da kötüsü uzun süredir unuttuklarımız) yoksa kendi dışımızdaki etkenleri baş köşeye yerleştirip bahanelere mi sığınacak, onlardan mı medet umacağız?!.

TİP’in işçi sınıfı, sınıf mücadelesi ya da sosyalizm konusundaki ideolojik tutumu, popüler siyasetin argümanlarına dayanan manipülatif rolü de bir o kadar önemlidir. Keza süreç boyunca TİP'in yaptığı tanımlar iddia ettiği gibi sosyalizme prestij kazandıran değil, onu kitlenin en geri bilinci açısından kabul edilebilir hale getirmeye yöneliktir.

Karşımızdaki gerçek, unutulanı hatırlamak ve fiili meşru mücadeleyle sınıf eksenli örgütlenmeyi birleştirerek bu dengeyi değiştirebileceğimizi haykırıyor bize. Bunu yapacak kadrosal gücü, birikimi yaratmayı görev olarak önümüze koyuyor.