Kırlara, Ormanlara ve Mahzenlere Silah ve Çikolata Saklayın

Samuel Beckett

Sonbaharda ortaya çıkan kızıl ışıktan istifade etme bahanesiyle, Luxembourg bahçesinde dolaşmaya gittik. Ağaçlar sarı, portakal rengi ve kırmızı. Birkaç yaprak şimdiden dökülmüş. Bir anlık sessizlikten sonra, Beckett bana uzak geçmişten, savaştan söz etti. Sesinde daha önce duymadığım bir ciddiyet vardı. Suzanne’ı neredeyse Gestapo’nun tutuklayacağını söyledi. Ramak kalmış. Şimdi bütün bunları hatırlıyordu. Yeniden korkuya kapılıyordu. Hapishane ölümün bekleme odası olmalıydı. Kendisi de tutuklanabilirmiş. O yıllar onun gerçek okulu olmuş. Portora Royal School’dan, Trinity College’den ya da École Normale Supérieure’den daha eksiksiz bir okul olmuş. Ciddi ve edebi metinler tercüme ederek daktiloda yazmaya son vererek, Direniş için tercümeye ve bunları daktilo etmeye başlamış. Toplumsal sınıfların ortadan kalktığı bir dünyayı keşfetmiş: Entelektüelle işçi yan yanaydı, zengin yoksulun suç ortağıydı. O dönemde ve belki de sadece o dönemde, iletişimin mümkün olduğunu, konuşulup anlaşılabileceğini hissetmiş. Birbirini anlamanın mümkün olduğunu… Beckett, savaşın ve Alman işgalinin insanların nostaljisi içinde değildi; onun özlediği şey, hayatın kıymetli olduğunun, bunun her an risk altında olduğunun ve toplumsal cilvelerle kaybedecek zaman olmadığının bilincinde olduğu bir dönemdi.

O zamandan beri yakın olabildiği insanlar, savaşın bitmediğini ve asla bitmeyeceğini bilen, çoğunluktan farklı bir iklimde yaşayan kişilerdi. Hem hafif hem de ciddi insanlar, hem güvenilir hem de tutkulu insanlar.

Bir banka oturduk. Anneler çocuk arabalarını itiyor, aşıklar dolaşıyordu. Beckett elini paltosunun cebine soktu ve bej renkli keçeden bir kumaş çıkardı. Kimsenin görmeyeceği şekilde aramıza koydu. Kumaşı açınca içindeki tabanca ortaya çıktı. Siyah, otomatik.

“Ben hazırım. Yeniden başlarsa.”

Çenesiyle sakin sakin yürüyen bir polisi gösterdi: “Sağlıklı hali, pembe yanaklarıyla sempatik görünüşlü bu adam devlete hizmet ediyor. Devlet eğer yeniden faşistleşirse, belki de o zaman bizim gibi insanları tutuklayacak o. Bizim gibi insanlara ateş edecek.“

Barbarlığın geri gelebileceğine gerçekten inanıp inanmadığını sordum.

İnsanlar öngörülebilir. Bakın: Sosyalistler dört yıldır iktidarda ve solculuğa çoktan son verdiler. Şu makam arabaları ve tepelerindeki ışıldakları, ayrıcalıklar, para, halkı unutup sermayeye dalkavuklukları… Düşüş başladı. Bir süre önce size bir öğütte bulunmuştum: Yazdıklarınızı tekrar tekrar okuyup düzeltin. Defalarca. İkinci ve son öğüdüm de şu olacak: Kırlara, ormanlara ve mahzenlere silah saklayın. Zarar görmemeleri için onları biraz yağlayarak bezlere sarın, mermileri kuru bir kutuda saklayın. Ve erzak depolayın. Bir paket pirinç bugün size önemsiz gelebilir. Ama önemlidir. Bir paket pirincin, bir patatesin, bir parça çikolatanın ne muhteşem şeyler olduğunu bilmek için açlığı yaşamış olmak gerekir. Evet, dostum: Silah ve çikolata saklayın.

[Samuel Beckett’a Göre Arıcılık, Martin Page, Türkçesi: Işık Ergüden, Birinci Baskı: Ekim 2015, Sel Yayıncılık]