Etiket Arşivleri: özel mülkiyet

Hukuk, toplumsal yaşam ilişkilerini kişilerden ve kurumlardan bağımsız bir Akıl’ın, İdea’nın uğrağı olarak değil iktisadi-siyasi gücü elinde bulunduran, özel çıkarlarına ve özel çıkarların ortak çıkarlarına odaklanmış egemen sınıfın yetkili bireylerinin beyninden süzülerek belirlenmiş kurallar ve yaptırımlar bütünüdür. Sisteminin uzlaşmaz çıkar çatışmalarında başvuru aracıdır. Bu nedenle özel mülkiyet ekseninden ayrılmaksızın üstyapıda sınırlı bir özerklik kazanır ve kendine ait gücü varmış gibi -fetişizme de yol açan- aldatıcı bir görünüme bürünür

Sovyetler'de uygulanan hukuk ve hukuk anlayışı çok farklı kesimlerden gelen eleştirilerin hedefi oldu. Hukuku toplumun sınıfsal, ekonomik, siyasi yapısının üstünde bir yere koyan bu eleştiriler meta fetişizminde olduğu gibi burjuva hukuk fetişizmiyle maluldü

Alım-satım-para ilişkilerinden yüzbinlerce yıl önce kendi yaşam araçlarını kendisi için kendi emeğiyle üreterek hayvandan insana, sürüden eşitlikçi doğal topluma dönüşürken ne hukuk vardır ne siyaset ne de devlet. İnsan kendisi için üreterek ve üretimi yöneterek insan olmakta, insanal öz kazanmaktadır

Bakım emeği kapsamına giren yaşlı bakımı, çocuk kreşleri, hasta bakımı gibi başlıklarda devletler sunmaları gereken hizmetleri tasfiye edip taşeronlaştırdı. Bu alanda istihdam esas olarak güvencesiz ve ucuz emeğe dayalı olarak yapılıyor

Mayıs 2020 yılında yayımlanan Tonight We Riot (Bu Gece Ayaklanıyoruz), sınıf mücadelesine dayanan siyasi arka planıyla alıştığımız çoğu oyuna meydan okuyor

İktidarların korkusu, müesses nizamın güvenliği adına ordu, polis, yargı gibi baskı aygıtlarını kullanma biçimlerinde kendini dışa vurur. Ordu ve polis korkunun silahlı şiddetini örgütlerken, bir yüzüyle hukuk-adalet adına sureti haktan görünen yargı diğer yüzüyle korkunun sefaletine sahne olur

Güç konuştukça hukuk ya susuyor ya da gücün isteğine göre kendini yeniden formatlıyor. Hukuk-güç ilişkisi kapitalizm çağında sermaye biçimini almış özel mülkiyetin yörüngesinde tarihsel döngüsünü sürdürürken sömürülen ve ezilenlerin bilinci gücün hikmetini sual etmekten uzak. Kendinin bilincinden yoksun emek gücü kendine ait olmayan, gittikçe başına bela olan iktisadi-siyasi gücü her gün yeniden üretiyor. Hukuk ve adalet çığlıkları silahların gölgesinde, adliye koridorlarında kaybolup gidiyor

18. yüzyılda idealizmi tarihsel doruğuna taşıyan saf idealistlerin, Marx’ın deyimiyle “yabancılaşmış filozof”ların, kapitalizmin gönüllü ya da ücretli memuruna dönüşen bugünkü liberal takipçileri utanmazlığın “felsefi” temsilcileri oldular

Üretenlerle mülk edinenlerin ayrılmadığı evrimin komünal aşamasında insanın hayvandan uzaklaştıkça kazanmakta olduğu insanal öz şu dört unsurun özdeşliğinde biçimlenir: 1- Elbirliği tarzında emek 2- Doğanın kolektif sahiplenilmesi 3- Eşitlik 4-Özgürlük

Devrimci harekette ve örgütlü yaşamda yabancılaşma en fazla toplumsal kriz ve tasfiyecilik dönemlerinde gündeme gelir. Çünkü o iç karartıcı koşullarda komünist kimliği, sosyalizm ve emeğin kurtuluşu davasına olan bağlılığı, komünizm idealini korumanın daha da zorlaştığı koşullarda “kendimiz olmaktan çıkmamak” bile büyük erdemdir