Etiket Arşivleri: özel mülkiyet

Devrimci harekette ve örgütlü yaşamda yabancılaşma en fazla toplumsal kriz ve tasfiyecilik dönemlerinde gündeme gelir. Çünkü o iç karartıcı koşullarda komünist kimliği, sosyalizm ve emeğin kurtuluşu davasına olan bağlılığı, komünizm idealini korumanın daha da zorlaştığı koşullarda “kendimiz olmaktan çıkmamak” bile büyük erdemdir

Komünal toplumlarda ve çağın ilkel koşullarında başlangıç halinde ortaya çıkan “İnsanal özün nesnel olarak açılmış zenginliğinde” gelişen duyulardan biri de onurdur

Şiddet, faşist iktidarlar eliyle bir varoluş ve egemenlik aracı olarak toplumun her anına ve alanına sistematik bir şekilde sızdırıldı/yerleştirildi. Sistemin toplumda yarattığı şiddet, her olayda biteviye ürettiği dil üzerinden birbirini doğurarak büyür. Öyle bir nokta gelir ki şiddet mi dili besliyor dil mi şiddete altlık oluyor karıştırırsınız

Sadece kadınlar için mücadele etmiyoruz; ezilen ve sömürülen geniş işçi ve emekçi halklar için emperyalist kapitalist tekellerin insanlığı çürütmesine, doğa tahribatına karşı, tüm canlıların geleceği için göç yollarında yaşamını yitiren yoksul kardeşlerimiz için de dövüşüyoruz.

Tarih boyunca egemen sınıfların kadına yönelik politikalarının özünde değişmeyen ortak bir özellikleri vardır: ayırma-yabancılaştırma, erkeğe ayrıcalık ve üstünlük tanıyarak, ilişkiyi sınıf egemenliğinin en küçük örgütlü birimine dönüştürme

Av. Kazım Bayraktar İktisadi işbölümünün doğal işbölümüne müdahalesi Kadın-erkek ilişkilerinde en çok tartışılan konulardan biridir doğal işbölümü ile toplumsal ve ekonomik yaşamda gelişen işbölümü arasındaki ilişkidir. Marksizm’in de en çok çarpıtıldığı konuların başında bu gelir. İki işbölümü arasındaki ilişkinin açıklanması feminist akımlarda genellikle sorunludur. Sorunun temelinde, cinsler arasındaki biyolojik farklılığa, …

Av. Kazım Bayraktar Orta çağın sonuna doğru (burjuva sınıfı erkeklerinin) elinde gelişmekte olan sanayi sermayesinin hızla artan işgücü ihtiyacı, toprağa zincirlenmiş emekçileri “özgürleştirme”yi feodal sisteme dayatırken, hukuk da dinin egemenliğine karşı bayrak açıyor, “yasalar önünde eşitlik” ve “özgürlük” vaat ediyordu. Dinden kurtulan hukuk “Akıl”ın öncülüğünde, “Sosyal Sözleşme” teorilerinin elleri üstünde …

Özel mülkiyet duygusu aileler tarafından o kadar içselleştirilmiş ki, doğurduğumuz çocuklarımız için bütün kararları verebilme hakkını kendimizde bulabiliyoruz. Onlara hiçbir alternatif tanımıyoruz. Söz hakkının olmadığını daha yürümeye ya da konuşmaya başlar başlamaz hatırlatıyoruz. Her şeyi dikte ediyoruz. Enes hissettiklerini ailesine anlatamadı, anlatabilmiş olsaydı ne olurdu, bunu şimdi hiçbirimiz bilemeyiz...

Çocuklarımıza sadece ekmek verebilmekle, onlara kısmen “rahat bir yaşam” sunarak geleceklerini kurtarmış olmuyoruz. Sadece kendimizi kandırmış oluyoruz. Çünkü bu zalim, sömürü çarkı döndüğü sürece asla çocuklarımıza güzel bir gelecek bırakamayız.

Erdoğan bu kez bir yanıyla doğruyu söyledi. Çünkü onlar için ayrı bir cins olarak kadın yoktur, kadının eşitliği, özgürlük arayışı, hayatı üzerine karar alma hakkı diye bir şey yoktur, olamaz. Kadın ancak erkeğin kölesi olduğu aile kurumuna sıkı sıkıya bağlıysa vardır, aksi takdirde olacakları her gün üç-beş kadının katledilmesinden biliyoruz.