Etiket Arşivleri: tasfiyecilik

Türkiye’de işçi ve emekçi kitleler, insanlığı çürütüp doğayı ve ekolojik dengeyi mahveden kapitalist sisteme alternatif arayışı içindeki gençler ve aydınlar devrimci örgütlere, onların yönetimlerine, program ve politikalarına, sözlerine ve vaatlerine güvenlerini yitirdilerse, onların önerdikleri yoğurdu bile defalarca üflemeden yemeyecek kadar kuşku duyar hale geldilerse bu yabancılaşmayı doğuran ilk büyük tarihsel kırılma 12 Eylül’de yaşandı

Devrimci harekette ve örgütlü yaşamda yabancılaşma en fazla toplumsal kriz ve tasfiyecilik dönemlerinde gündeme gelir. Çünkü o iç karartıcı koşullarda komünist kimliği, sosyalizm ve emeğin kurtuluşu davasına olan bağlılığı, komünizm idealini korumanın daha da zorlaştığı koşullarda “kendimiz olmaktan çıkmamak” bile büyük erdemdir

Türkiye devrimci hareketinde yitirdiğimiz yoldaşları fetişleştirme eğilimi egemendir. Onları “şehit” olarak tanımlamanın yaygınlığından da görüleceği üzere yer yer mistik hatta düpedüz dini bir havaya bürünür bu yüceltme. Onların arkasından yazılan ya da söylenenler hep olumlu yön ve özellikleri üzerinedir. Gerçeği tek yanlılaştırarak bozunuma uğratmak gibi bir ‘kusuru’ vardır bu yaklaşımın. Bu yüzden çoğu kez inandırıcılık sorunu yaşar

Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği (TİKB) 45. kuruluş yıldönümünü kutluyor.

Tasfiyeciliğin karakteri gereği her iki dalga sırasında da devrimci olana düşmanlaşma söz konusuydu. Fakat birinci dalga sırasında bu, devrimci olan her şeye cepheden saldıran toptan inkâr biçimine pek bürünmedi. İkinci dalga sırasındaki düşmanlaşma ise işin daha başında devrimciliğin d’sine bile tahammülsüz bir saldırganlık biçiminde kendini gösterdi.

Küçük burjuva devrimciliğinin istikrarsızlığının özel bir tezahür biçimi olarak tasfiyecilik işlerin parti ve devrim açısından ters gittiği, ağır sorunların, yenilgi ve başarısızlıkların yaşandığı dönemlerde ortaya çıkar.

Devrimci sosyalizm kapitalist uygarlığın en radikal eleştirisidir; esinlediği hareketlerin direnci, kararlılığı, dayanıklılığı da bu özelliğin izlerini taşır. Bu olmadığında son on yılda dünyanın 44 ülkesinde görüldüğü üzere isyanlar parlayıp söner...

“Umutsuzluk ve karamsarlık, yıkımın nedenlerini kavrayamayan, çıkış yolu göremeyen, mücadele yeteneğini kaybetmiş olanlara ait bir sorundur.”

İnsanların adıyla özdeş kimi özellikleri vardır. İsmi söylenince bir kavram, bir duygu, bir fotoğraf beliriverir hemen. Belleğimizin derinliklerine öyle bir işler ki bu çizgiler, yıllar boyunca o insanı görmesek bile bir çağrışımla süzülüverir derinliklerden. Eylemimiz yeni bitmiş. İçimizde kazanmış olmanın coşkusuyla birlikte yoldaşlarımızı ve dostlarımızı kaybetmiş olmanın o tarif edilmez …

Devrimci bir güç toplama taktiği ile kendisi olmaktan çıkmakla sonuçlanması kaçınılmaz oportünist esneklik/şekilsizleşme arasındaki arasında -çoğu kez fark edilmeden geçilen- ince bir sınır çizgisi vardır.