Etiket Arşivleri: Engelsiz Erişim

Biz niye hep ölümü konuşmak zorunda kalalım? Niye şu kısacık hayatı kaygılar içinde geçirelim. Hayır 2025 bize bunları vermesin. Biz 2025’i kazanalım. Bilinçli ve örgütlü bir toplum olup bu döngüden çıkalım. Yaşamak bu değil. Hak ettiğimiz bu değil.

Şu da son sözümüz olsun: “Eşit, Erişilebilir ve Engelsiz Kentleri size rağmen oluşturacağız. Belki siz olmayacaksınız ama biz kesin olacağız.”

Her insanın içinde dünyayı değiştirecek bir cevher vardır. Dünyayı da zaten böyle insanlar değiştirir.

Eylem Yurtsever Bu konu bir-iki ay önce kör camiasında epey tartışılmıştı. O zaman hiçbir mail grubuna yazmayı tercih etmemiştim; ama üzerinde bayağı kafa patlattığımı itiraf etmeliyim. Benim fikrim bir körün kendisini korumasının; sınırlarını, yani yapabilip yapamadıklarını bilmesiyle alakalı olduğu… Şöyle ki; diyelim siz az görüyorsunuz. Neyi ne kadar görebildiğinizi bilmeniz …

Hani sevgi her engeli aşıyordu? O kadar da sevgi göstermiştiniz. Demek ki gerçekten sevmemişsiniz. Duyarlarınızı duyargalarınıza gömün. Sevginizi, gerçekten sevmeniz gerekenlere saklayın. Merhametinizi, mesela sokak hayvanlarına gösterin. Bize ise sadece insan gibi yaklaşımınız gerekiyor.

Engelliler için düzenlendiği söylenen etkinliğin yapıldığı salonda, engelliler taşınabilir nesnelere dönüşüyor. Sadece topukların sığabildiği, adına merdiven denen belirsiz çıkıntılar üzerinden alt kata iniyoruz. Tekerlekli sandalyeli bireylerin çoğu yukarıda kalıyor.

Amin Maalouf’a ait olduğu söylenen bir söz var. “Ortadoğu insanı her şeye üzülür ama bir şey yapmaz.” Ben daha farklı bakıyorum. Bizler, yaralarımızın acısını geçici de olsa dindirebilmek için hüzün basıyoruz onlara. Sızı geçici olarak diniyor. Bu geçici rahatlamanın bedeli de yaranın derinleşmesi oluyor. O geçici rahatlık karşısında yaranın kangren olduğunun bile farkında değiliz. Hortumla müsilaj temizliği yapmaya benziyor tutumumuz.