Etiket Arşivleri: kapitalizm

Emek piyasalarında aynı işi yapan erkekler, kadınlardan her zaman daha yüksek ücret alıyor. Ücret konusunda cinsiyet ayrımcılığı yapılıyorsa eşit ücret mücadelesi de cinsiyetçiliğe karşı ses çıkarmamızın önemli bir yolu olarak görülmeli.

Doğal afetler nedeniyle meydana gelmiş yıkımda bizler acı, trajedi, üzüntü görürüz. Oysa kapitalist ekonomi ve bunun üzerine kurulu siyasi sistemin bütünü ve tek tek temsilcileri "tanrının bir lütfu"nu görürler.

Üretimin odağında kâr bulunan bir toplumda yaşamın odağında da insan değil kâr vardır. Sermayenin İslamizasyonuna ve İslamcıların da sermayeleşmesine duyulan açlığa bağlı olarak yardımlaşma kurumlarının sermaye transferi aracı olarak kullanıldığı yerde, odağında insan ve onun ihtiyaçları yer almayacaktır.

Atılacak ilk adım halk komitelerinin kurulmasıdır. Halk komiteleri sadece deprem karşısında halklarımızın korunmasını değil, aynı zamanda iradeleşecek halklarımızın iktidar organlarının nüvelerini oluşturacaktır. Bunun için inisiyatif alınmalı ve hemen harekete geçilmelidir!

Riski halk ve gelecek açısından fırsata dönüştürmek elimizdedir. Seferberlik ruhuyla vücut bulan dayanışmanın örgütlü bir nitelik kazanması bunun en önemli ayağını oluşturacaktır. Çırılçıplak hale gelen kapitalizm ve devleti gerçeğini bıkmadan usanmadan anlatmak, bilince dönüştürmek de öyle.

Halkımız kendi olanaklarıyla enkazı kaldırmaya, altında kalan yakınlarını, komşularını, insanları çıkarmaya çalışıyor. Savaş, yağma, talan ve katliama göre örgütlenmiş devlet ise can kurtarmaktan bihaber.

Seçim sürecinde artan politik ilgiyi sadece sandığa yöneltir, onu da kimleri temsilen kimin hangi amaçla ve neye dayanarak geldiği temel sorularını dahi sormayan bir sığlıkla 'yeter ki biri gitsin' talep ve beklentisine indirgersek, korkarız ki o birini göndermek de mümkün olmaz.

İşçi sınıfına işyerlerinde kalan son “kendine ait oda”lardan biri de tuvaletlerdir. Tuvaletler, ilk bakışta üretim organizasyonunun ve zaman çizelgesinin dışında kalan otonom alanlar gibi görülebilir. Ne var ki, sermayenin işyerinde ölü zamanı ortadan kaldırma stratejilerinin ilk mekânsal müdahaleleri yine tuvaletlerden başlamaktadır.

Uzun işgünü saatlerine karşı bir eylem mi yapılıyor, sosyalistler ¨4 saatlik işgünü, 8 saatlik ücret!¨ talebiyle hemen orada bitmeli. Zamlara karşı bir protesto mu düzenleniyor; “Çocuklara ücretsiz süt!” talebi daha yüksek sesle dillendirilmeli. Özetle kapitalizme karşı girişilen her itirazın yanına sosyalist bir talep eklenmelidir. Çünkü ¨Dünyayı istiyoruz, kırıntı değil!”

Ülkesini terk etmiş her göçmen, yeni bir hayat tahayyülünde ufkumuzu açacak bir önermedir. Irkçılığa karşı mücadele, tek ulusa dayanmayan yeni toplum için ilhamdır; ortak yaşamı kurmak için fırsattır.