Etiket Arşivleri: Oya Açan

ihtiyacımız olan kadro ölçütlerini açığa çıkaracak kritik soru, kadroları örgütleyecek, onları bağrında toplayacak örgütün “nasıl bir örgüt” olması gerektiğidir. Bu biraz da tavuk-yumurta döngüsünü çağrıştırır. Marksist-Leninist bir örgüt ancak kadrolarla kendini var eder; komünist kadrolar da -ancak- adına lâyık Marksist-Leninist bir örgütün faaliyetinde kendilerine yer bulup yeşerebilir. Biri olmadan diğeri var olamaz!

Sömürünün, sınırların ve sınıfların olmadığı, özgürlük, eşitlik ve kardeşlik dünyasının peşinde koşanlar ne herkesle barışa evet derler ne de bedeli ve sonuçlarını umursamadıkları soyut bir barış hayali peşinde koşarlar

Kubur, yaşam ile ölüm seçeneğiyle karşı karşıya bırakıldığında, aslında yaşamak olmayan dipsiz bir karanlığın ve çürümenin girdabına sürüklenen bir ihanetçinin kendisiyle yapmış olduğu tartışma/“hesaplaşma” sayıklamalarını zihninizde canlandırmaya çalışıyor. Direnmenin unsurlarını da belki bütün yönleriyle bilmeyiz ama çözülmenin, ipinden boşalmış bir sandal gibi hiçbir limana ulaşmayan o dipsizliğin nasıl olup da bu kadar tahrip edici olduğunu hayal bile edemeyiz

Marksizm’i ortadan kaldıramıyorsanız onun devrimci ruhunu öldürmeye çalışırsınız, açıklayıcı gücünü, toplumsal olarak dönüştürücü kapasitesini dumura uğratırsınız. Emperyalist Kuram Endüstrisine yol gösteren temel stratejik ilke budur: “Gerçek Marksistleri yenemiyorsan, piyasayı ucuz taklitleriyle doldur, onları her yönden destekle ve rakiplerini ‘zaman tünelinde kalmış’ olarak geçersiz kıl!”

İki ayda bir yayınlanan teorik-siyasi dergi Devrimci Proletarya’nın (DP) Temmuz-Ağustos sayısı (18. sayı) çıktı

Özellikle çocukluğu ve ilk gençliğiyle, devrimcileştiği dönem özel bir yer tutardı anlattıklarında. Çocuk yaştan işçiliği duyumsadığı o ilk günlere gider gelirdi. Her şeyi yerli yerine oturtmasını sağlayan komünistlerle tanışması, faaliyete katılması olmuştu. Ondan sonra yapıp ettiği her şeyde bunun derin izleri vardı; coşkusunda, öfkesinde, kişisel ve sınıfsal sezgilerinde…

15-16 Haziran, Türkiye işçi sınıfı tarihinin en kitlesel, en görkemli direnişlerinden biridir. O, “Türkiye’yi Sarsan İki Uzun Gün”dür

Alışılmış olanın sınırları zorlandığında, yeni sorunlarla yeni ihtiyaçlarla karşılaşıldığında insan sadece hatalarını ve zayıflıklarını görmekle kalmaz kendini yenileme -kimi zaman yeni bir kalıba dökme- ihtiyacını derinlemesine hisseder. Halinden hoşnut bir ‘bilinç’ hayatiyetini kaybetmiş demektir

Bakım emeğini bedavaya getirmek burjuva devletler açısından vazgeçilmezdir. Kapitalizmde bütün bu tüketici işler kadının sırtına yıkılmıştır. Ataerkil kapitalist sistem dayattığı politikalarla, güvencesiz çalışmayla ücretsiz bakım emeği “görevlerini” bir arada sürdürecek, aile kurumunu ayakta tutabilecek, en aza ve en zor olana boyun eğecek, böylece ücretlerin de en alt sınıra çekilmesinin yükünü omuzlayacak bir kadın profili yaratmanın, yaratılmış olanı daha da derinleştirip pekiştirme peşindedir

#DoğruMuBu program serisinin 14. bölümünde, yaklaşık bir aydır devam eden ABD-İsrail haydutluğunun İran’a yönelik saldırısı tüm boyutlarıyla ele alındı