Etiket Arşivleri: devrimci proletarya

Alım-satım-para ilişkilerinden yüzbinlerce yıl önce kendi yaşam araçlarını kendisi için kendi emeğiyle üreterek hayvandan insana, sürüden eşitlikçi doğal topluma dönüşürken ne hukuk vardır ne siyaset ne de devlet. İnsan kendisi için üreterek ve üretimi yöneterek insan olmakta, insanal öz kazanmaktadır

TİKB’li ruhunu ve ona bağlılığını hiç kaybetmedi

2000’li yıllardan itibaren Dünya Bankası ve IMF dayatmalarıyla hayata geçirilen su yönetimi reformları, içme suyu şebekelerinin özelleştirilmesi ve işletme haklarının devri, suyu daha vahşi bir kâr aracına çevirdi. Önce suyu satılık bir mala dönüştürdüler, sonra kıt olduğu gerekçesiyle fiyatını artırırlar, sonra da tasarrufu bireyin sorumluluğuna yıktılar

Belki de komünist toplumun gerçek sınavı buydu. Sadece bolluk içinde özgür olmak değil zorluk karşısında da özgürlüğü koruyabilmek. Sadece kendi seçimlerimizle yaşamak değil başkalarının seçim yapma imkânını da güvence altına almak. Sadece üretmek değil üretilenin içinde sevgiyi de mayalamak

Türkiye solunda sosyalizm uzun yıllar çalışmanın yüceltildiği bir sistem olarak tanıtılmıştır. Marx’ın “insanın özünü oluşturan etkinlik” olarak tanımladığı üretim sürecinde harcanan emek, kapitalizme özgü mantıkla ekonomik bir kategori ve değer ölçütüne indirgenip “Emek en yüce değerdir” şeklinde bir slogan bayraklaştırılabilmiştir!!! Halbuki Marx ve Marksizm için mesele emeğin değerini yükseltmek hatta özgürleştirmek değil onu kaldırmaktır

Bakım emeği kapsamına giren yaşlı bakımı, çocuk kreşleri, hasta bakımı gibi başlıklarda devletler sunmaları gereken hizmetleri tasfiye edip taşeronlaştırdı. Bu alanda istihdam esas olarak güvencesiz ve ucuz emeğe dayalı olarak yapılıyor

İki ayda bir yayınlanan teorik-siyasal dergi Devrimci Proletarya’nın (DP) 16. sayısı (Mart-Nisan 2026) çıktı

Ataerki, gerek kadın kitlelerinde gerekse erkek emek ordusunda silinmez bir iz, kimi zaman öne çıkarılan kimi zaman geri çekilen bir gölge olarak her zaman yaşadı

Sanayinin Anadolu’daki yayılımı bu parçalanmanın coğrafi boyutunu oluştururken taşeronlaşma ve esnek çalışma rejimleri onun hukuki ve örgütsel biçimini belirliyor. Platformlaşma ve algoritmik yönetim ise tahakkümü görünmez kılarak bu parçalanmayı psikolojik ve ilişkisel düzeyde derinleştiriyor. Sınıf tam da bu çok katmanlı parçalanma nedeniyle kolektif bir “sınıf olma” momentine doğru evrilememiştir

Toplumsal cinsiyet eşitliğine karşı çıkan Tradwife’lar bu rolleri yeniden üreterek çok çocuklu aile yaşamının hem kadına hem de erkeğe mutluluk getireceği fikrini savunmakla kalmıyor tam da kapitalist ataerkinin istediği gibi bu fikri bir pazara dönüştürüyor