Etiket Arşivleri: Selçuk Ulu

Dünya şu an her şeyi donduran ve kuralları yok eden "şiddetli bir ayazın" tam kalbinde yer alıyor. Ancak bu ayaz sadece bir yıkım habercisi değil aynı zamanda toprağın altında biriken öfkenin, doğru bir öncülükle buluştuğunda baharı getirecek olan o büyük patlamayı hazırlayan zorunlu ve sert bir evresidir

Yeni bir dünyanın başlangıcı belki de bu iki kavramın yeniden buluşmasında saklıdır: Doğa ve çocuk. Her ikisi de üretimin değil yaşamın merkezine konduğunda, insanlık yeniden kendi varlık koşuluyla barışabilir. Bu barış ne romantik bir geri dönüş ne de teknik bir reformdur. Bu diyalektik bir kopuştur

Elon Musk'ın Twitter'ı X'e dönüştürmesi ve ardından NPR, BBC, The Guardian gibi köklü medya kuruluşlarının platformu terk etmesi, basit bir ifade özgürlüğü tartışması değildir. Bu kitlesel çekiliş, neoliberalizmin çöktüğü ve yeni bir hegemonya inşasının henüz tamamlanmadığı "organik kriz" döneminin dijital alandaki somut yansımasıdır

Emperyalist-kapitalistler iklim krizine çözüm adına gezegeni hack'lemeyi vaat eden tehlikeli bir teknoloji sunuyor: Güneş Jeomühendisliği. Bu, doğaya hükmetme arzusunun yeni ve ürpertici aşamasıdır. Sorun karbondioksitin ötesinde kapitalizmin kendisidir. Gerçek çözüm, teknolojik yamalarda değil sömürücü üretim ilişkilerinin yıkıldığı ve doğayla uyumun yeniden kurulduğu sınıfsız bir toplum mücadelesindedir

D. Emrah Zıraman ve Selçuk Ulu, sosyalizmin teknolojiyi toplumsallaştırarak nasıl bir "büyük bilim" çağı başlattığını tartıştı. Sovyet uzay programından füzyon enerjisine, unutulmuş sosyalist teknoloji mirası gözler önüne serildi. Sosyalizmin hedefinin sadece sınıfsız toplum değil tüm tahakküm ilişkilerinin sonunun projesi olduğu vurgulandı!

Kongo’nun Kalando bölgesindeki madenci katliamı sadece çöken bir köprünün değil emperyalist-kapitalist düzenin insan yaşamını değersizleştiren yapısının çöküşünü açığa çıkarıyor. Kobalt ve bakırla “yeşil teknoloji” üreten dünya bu metallerin ardındaki sömürü zincirini gizleyemezken Kawama’da toprağa gömülen madenciler emperyalist yağmanın kanlı diyalektiğini bir kez daha görünür kılıyor

UNEP’in “Emisyon Açığı 2025” raporu, kapitalizmin “yeşil makyajını” silip atan bir suç belgesi niteliğinde. Gezegen, sermayenin sınırsız kâr hırsı altında geri dönüşsüz bir yıkıma sürükleniyor. Ekolojik kriz bir “doğa olayı” değil doğrudan kapitalist üretim ilişkilerinin ürünü olan sınıfsal bir yıkımdır. Çözüm ise ancak örgütlü proletaryanın devrimci mücadelesinde yatıyor

Sibel Korkmaz Sarı ve Selçuk Ulu, kapitalizmin metalaşma sürecinde doğanın bereketini ve çocukların özgür zamanını nasıl kurban ettiğini masaya yatırdı. Programda, yoksulluk nedeniyle çocukların iş aradığı ve MESEM sisteminin çocuk emeği sömürüsünün modern kılıfı olduğu vurgulanırken, doğa tahribatının intikamının kuraklık ve felaketlerle alındığı belirtildi

Emperyalist kapitalizm krizi derinleştikçe, Z Kuşağı sadece bir mağduriyetin değil aynı zamanda militan bir direnişin ve yeni bir dünya bilincinin taşıyıcısı olarak tarih sahnesine çıkıyor. Fabrika bantlarından dijital ağlara uzanan bu küresel isyan, dağınık öfkeyi örgütlü bir sınıf bilinciyle buluşturmanın ve insanlığın geleceği için verilen varoluşsal savaşın manifestosudur: Ya sosyalizm ya barbarlık!

Avrupa Çevre Ajansı'nın yayımladığı rapor kıtanın ekolojik olarak iflas ettiğini belgeliyor. 'Geri dönüşü olmayan değişiklikler' başladı. Bu kırmızı alarm, kapitalizmin sonunun ve sosyalizmin acil bir zorunluluk haline geldiğinin resmi itirafıdır